Glacier Land

Gisteren hebben we het bruisende Queenstown verlaten, op weg naar Glacier Land. Het was een lange rit, zo’n 400 kilometer met een flink gedeelte door de bergen. Wel een prachtige route, met heel veel bergen en meren, en deels langs een fraaie kustlijn. Op een strand zijn we nog op zoek gegaan naar jade en we denken een paar kleine stukjes gevonden te hebben. Voor de lunch dachten we naar Haast Beach te gaan, dat bleek echter niet meer te zijn dan een strand met een motel. Dus maar weer terug naar Haast Village, wat ook niet veel voorstelde, maar in ieder geval konden we hier een fish & chips krijgen. Die ook niet veel voorstelde trouwens.

Franz Josef is een leuk dorpje omgeven door regenwoud en op een paar kilometer van de gletsjer met dezelfde naam. Ons motel ligt er ook fraai bij, we hebben zelfs regenwoud in ons achtertuintje. In de buurt van Franz Josef leeft ook de Rowi Kiwi, de meest zeldzame van alle kiwisoorten. Er leven er nog ongeveer 400 van in het wild. In het dorp is een speciaal centrum waar ze er ook maar liefst vier hebben. Die moesten we natuurlijk wel even zien. En in tegenstelling tot in Rotorua kregen we ze hier ook daadwerkelijk te zien. Het zijn wel grappige vogels, ze ogen een beetje onhandig en hebben een lange snavel die ze de hele tijd overal insteken. ’s-Avonds ook nog maar even naar de gletsjer gereden, want die hadden we nog helemaal niet gezien. Gelukkig was er wel degelijk een gletsjer.

Vanmorgen was het de hoogste tijd om de gletsjer eens van boven te bekijken, vanuit een helicopter. Het weer was “zo zo”, goed genoeg zodat er wel gevlogen werd, maar de wolken hingen te laag voor een landing op de gletsjer. Maar ja, dat kun je zo hebben op een plek waar jaarlijks vijf meter regen valt. Maar het was wel weer een nieuwe ervaring. We hadden beide nog nooit in een helicopter gezeten, en zeker niet boven een gletsjer. Indrukwekkend.

Omdat we nog niet genoeg hadden van die gletsjer, zijn we er nog een keer heengereden om een wandeling van ongeveer anderhalf uur te maken. Halverwege kwamen we bij het eind van de gletsjer zodat we het ijs ook van dichtbij konden aanschouwen.

’s-Middags zijn we een stukje ten noorden van Franz Josef naar Okarito gereden, Kiwiland bij uitstek, met prachtig regenwoud en lagunes. Hier hebben we de tweede wandeling van de dag gemaakt, weer zo’n anderhalf uur. Maar dit was meer een beklimming dan een wandeling, behoorlijk pittig, met halverwege een uitkijkpunt van waar je uitzicht had op de Southern Alps (maar daar hingen vooral veel wolken voor), de Tasman Sea en een paar mooie lagunes.

Terug in Franz Josef waren de spieren behoorlijk vermoeid na al dat gewandel. Tijd om even in het water te dobberen. Verderop in de straat zijn de glacier hot pools, en daar hadden we een private pool gereserveerd. Ook hier weer volop regenwoud om ons heen, een eigen kleedhok, douche en wc, en heerlijk warm water. Zo’n hot pool zou trouwens best passen in onze achtertuin. Alleen het regenwoud ontbreekt dan.

Inmiddels zijn we behoorlijk vermoeid, dus we zullen ons best moeten doen om middernacht te halen, het is tenslotte oudejaarsavond. Al voelt het helemaal niet zo. Morgen nog een laatste rit door de bergen van Nieuw Zeeland, terug naar Christchurch, waar we zondag weer op het vliegtuig stappen.

Lord of the Rings land

Het was een prachtige dag vandaag! Zo, dat moest er even uit. Het was prachtig qua weer, maar zeker ook qua natuur. Wat een mooie omgeving is dat hier toch bij Queenstown. Vanochtend hebben we eerst een boottochtje van anderhalf uur op het Wakatipu meer hier gemaakt, wat bij stralende zon bepaald geen straf was. Het was in de wind nog wel vrij fris, maar we genoten van de mooie bergen, de uitleg van de kapitein van de Million Dollar Cruise boot (met zo’n naam kan je ook niet fout gaan) en we lieten alles maar over ons heen komen.

Voor vanmiddag hadden we een 4wd safari geboekt. Klinkt avontuurlijker dan het is, want je wordt in een comfortabel busje rondgereden en op een gegeven moment verlaat je dan de gewone weg en ga je over grindpaden en af en toe door een stroompje dat over de weg loopt. We hadden geluk, want de weg was gisteren nog onbegaanbaar en er werd ook nog steeds aan gewerkt om de weggeslagen delen weer te vervangen. Al die regen van de laatste dagen heeft wel gevolgen gehad dus.

We deelden de bus met 3 Australiërs en de rit voerde naar het noordelijkste punt van het meer, naar Glenorchy en daarna door een deel van een natuurpark en door Paradise. En dat deed zijn naam eer aan. Prachtige vergezichten over het meer naar met sneeuw bedekte pieken en mooie bossen. Er stond nog een aardig optrekje te koop, met ruim 50 ha (voornamelijk landbouw) grond en grenzend aan het beschermde natuurgebied. Kosten? 12 miljoen. Maar dan heb je ook wat.

De spieren in mijn gezicht raakten wat gespannen van de brede grijns die ik de hele middag op mijn gezicht had, maar het was ook allemaal zo adembenemend mooi, dat moet je echt meemaken. De gids die ons rondreed, had hier en daar nog wat verhalen over welke scenes uit Lord of the Rings er waar gefilmd waren. Best veel wel, maar het interesseerde Mathijs meer dan mij. Verder moet je de foto’s maar bekijken, die zeggen eigenlijk genoeg.

Morgen gaan we nog meer moois zien, want dan rijden we dwars door de bergen naar de westkust, naar onze volgende bestemming, Franz Josef.

Te Anau naar Queenstown

Vanmorgen regende het nog steeds in Te Anau, dus we hadden geen enkele reden om nog langer te blijven. Op naar Queenstown, dat zichzelf de “Adventure Capital of the World” noemt. Maar goed, inmiddels zijn we er wel achter dat ieder gat in Nieuw Zeeland wel ergens de hoofdstad van is of in ieder geval claimt te zijn. Maar als je van extreme sports houdt dan kun je je in Queenstown wel uitleven met bungy jumpen, sky diven, jet boaten, en meer van dat soort adrenaline-pumping activiteiten. Echt iets voor ons dus.

Onderweg kwamen we niet veel interessants tegen en bovendien goot het nog steeds van de regen, dus besloten we een kleine omweg te maken via Arrowtown. Ons Tourism Radio GPS geval vertelt ons al een paar weken tot vervelens toe hoe geweldig het daar wel niet is, dus dat wilden we wel eens zien. Uiteindelijk was het wat we er ongeveer van verwachtten, twee straten met historisch uitziende gebouwtjes die bevolkt worden door souvenirshops en restaurants. Ook zijn er nog wat overblijfselen van een Chinees dorpje dat hier ontstaan is tijdens de goldrush in de tweede helft van de 19e eeuw.

Uiteindelijk waren we rond een uur of drie in Queenstown en de regen begon af te nemen. Het was zelfs af en toe droog! Na ons motel te hebben gevonden zijn we het dorp eens gaan verkennen. We hadden een ongezellig toeristengebeuren verwacht zoals in Rotorua, maar dat viel alles mee. Het is best een gezellig toeristengebeuren met volop terrasjes, leuke winkelstraatjes, je kunt er leuk langs het meer wandelen, en het barst er van de toeristen.

Bij de plaatselijke i-Site hebben we voor vrijdag een helicoptervlucht geboekt over de Fox Glacier en de Franz Joseph Glacier met een landing op één van de twee. Nu maar hopen dat het weer dan goed genoeg is…

We wilden nog een boottochtje over het meer maken, maar helaas was de laatste tocht al volgeboekt, dus dat proberen we morgenochtend nog een keer. We zijn nog wat verder gewandeld door de Queenstown Gardens, een prachtig aangelegd tuin- en bosgebied. Tuinen aanleggen dat kunnen ze wel, die Nieuw Zeelanders. Terug in het motel hebben we nog wat folders doorgenomen en uiteindelijk telefonisch een four wheel drive tour geboekt inclusief picknick voor morgenmiddag. Dus de auto kunnen we zelf een dagje laten staan.

De weersvoorspelling voor morgen is goed, dus we gaan ervanuit dat de metereologen het nu een keer bij het rechte eind hebben.

Mistig Milford Sound

Vandaag zijn we naar Milford Sound gereden, een van de mooiste stukjes natuur van Nieuw Zeeland, dus een van de top toeristen attracties. Het is vanaf Te Anau ongeveer 2 uur rijden en onderweg zijn nog wat stops langs de route die duidelijk te herkennen zijn, omdat alle bussen daar ook stoppen en honderden mensen tegelijk uitbraken. Zo stopten we nog bij de Mirror Lakes, waar je de bergen mooi kan zien reflecteren in het water. Ook zagen we op een parkeerplaats nog een paar Kea, een soort grote papegaaien, die behoorlijk mak waren omdat er steeds stomme toeristen de waarschuwingen om ze niet te voeren negeerden.

Aan het begin van de dag was het nog redelijk weer, niet al te warm, maar wel droog in ieder geval. Dat was helaas over toen we dichter bij de Milford Sound kwamen en tegen de tijd dat we daar op een boot stapten om 2 uur 's middags goot het behoorlijk. De boottocht voerde heen en terug door de Sound en heel even waren we nog op de Tasman Sea. Doordat er steeds meer regen viel werden de watervallen die van de bergen naar beneden stortten ook steeds talrijker en dat was dan in ieder geval wel iets dat niet iedereen daar te zien krijgt. Helaas hebben we niet van een uitzicht kunnen genieten, want daarvoor was het veel te mistig.

Het regende de rest van de dag en avond, dus terug in het hotel hebben we nog weinig ondernomen. Morgen rijden we weer verder, op zoek naar hoge bergen en beter weer rond Queenstown.

Wereldstad Otautau

2e kerstdag dit jaar was een hele bijzondere, omdat we die hebben doorgebracht bij onze goede vrienden Paul en Tanja en 4 kids in Otautau. Op een uur en een kwartier rijden vanaf Te Anau ligt dit kleine plaatsje waar je net genoeg voorzieningen hebt om niet van verveling om te vallen. 2 (!) supermarkten, een school voor de kinderen, heel veel sportvoorzieningen, een pub en de brandweer, die, bij gebrek aan brand, elke gelegenheid aangrijpt om plaatselijke feestjes op te luisteren.

Voor wie het niet weet: Paul en Tanja wonen voor een jaar in Nieuw Zeeland waar Tanja als huisarts werkt en Paul het gezin met vier kinderen bestiert, een hele onderneming. Ze hebben een typisch Nieuw Zeelands huis van hout, alles gelijkvloers en veel ruimte eromheen. We moesten meteen de kersen uit de bomen in de tuin proeven. Daarna hadden we veel bij te praten en konden we onze ervaringen met de Nieuw Zeelanders, die we overigens erg aardig vinden, met die van hun vergelijken.

Bij zo’n groot gezin hoort een groot vervoermiddel en in de middag hebben we hun bus met z’n achten uitgeprobeerd. Het paste allemaal makkelijk. We reden naar Riverton, het Wijk aan Zee van Otautau, waar we een korte wandeling naar een uitzichtpunt in het bos maakten. Daar vandaan konden we ook Stewart Island zien liggen, het zuidelijkste stukje Nieuw Zeeland waar je na een misselijkmakende boottrip (Paul en Tanja weten dit inmiddels uit ervaring) van een uurtje kan komen. Wij slaan het even over.

Het weer was redelijk te noemen, dus voor het kerstdiner werd de barbeque tevoorschijn gehaald, die de plaatselijke basisschool heel aardig had uitgeleend. Barbequen met kerst is wel een aparte ervaring en behalve de kerstboom in de kamer en de Christmas crackers die wij hadden meegenomen, was het kerstsfeertje niet zo aanwezig, maar bijzonder was het evengoed. Het was heerlijk om verhalen te delen en de Big/Black familie weer te zien.

’s Avonds zijn we teruggereden. Het blijft nog best lang licht hier, dus de onbekende wegen waren goed te doen. Voor de 2e keer namen we afscheid van Paul en Tanja, die we vanaf nu alleen nog via hun blog zullen volgen en misschien dat skypen af en toe ook nog lukt. Want hoewel je aan de andere kant van de wereld bent lijkt Nederland door al die techniek helemaal niet zo ver weg. Flip en T, bedankt voor de geweldige dag en we zullen iedereen (en vooral kat Max) zoals beloofd de groeten doen!
Foto's van Paul staan hier.

Meer foto's zien?

We hebben in ons huidige hotel eindelijk een betere wifi verbinding gevonden en een boel foto's op onze Picasa site gezet. Zie hieronder of klik door naar de site zelf:

Ho ho ho, van Dunedin naar Te Anau

Eén van de voordelen van Nieuw Zeeland is dat alles bijna altijd open is. Winkels zijn vaak zeven dagen per week open, vaak tot laat of zelfs 24 uur per dag. En dat 364 dagen per jaar. En die ene dag dat ze allemaal niet open zijn was vandaag, Christmas Day. Dat hadden we natuurlijk wel verwacht, dus we hadden gisteravond alvast een lunchpakketje gekocht, ons pakken ze niet. Voor koffie en een sanitaire stop kun je gelukkig altijd nog bij de Shell terecht.

De dag was verder niet zo heel spannend, vooral niet omdat de weg van Dunedin naar Te Anau – zo’n 300 km – niet echt veel te bieden heeft. Alhoewel, we zijn toch maar mooi door de “world capital of brown trout fishing” en de country & western hoofdstad van Nieuw Zeeland gereden. Toegegeven, het is wel dezelfde plaats (Gore), maar toch. En je rijdt erheen over de presidential highway van Clinton naar Gore. Dat verzin je toch niet? En ook de afslag naar Otautau zijn we tegengekomen, die nemen we morgen.

In Te Anau aangekomen hebben we voor maandag een boottochtje in de Milford Sound geboekt. Dat ging nog bijna fout, want de kerstmuts bij het boekingskantoor dacht dat de “day after tomorrow” dinsdag was. We kwamen er buiten pas achter, maar gelukkig nog op tijd om het nog recht te zetten.

Vanavond hebben we ons meer dan tegoed gedaan aan het kerstbuffet in het hotel, dus nu even uitbuiken in de lobby. Morgen is het Boxing Day, maar wij noemen het gewoon Tweede Kerstdag. En op Tweede Kerstdag gaan we altijd eten met vrienden. En vakantie of niet, we maken geen uitzondering. Gelukkig maar dat de familie Big & Black hier op een kleine twee uur vandaan woont, dus morgen gaan we de “hidden gem” Otautau eens bekijken.