Annet en Mathijs op reis

Weer thuis

2011-01-14T16:57:00.000+01:00

Woensdagavond waren we weer thuis, na een lange terugreis van Los Angeles, via Londen. Gelukkig hadden we verder geen noemenswaardige vertragingen (alleen die file op de A9 vanaf Schiphol) en intussen zijn we aan het bijkomen van alles. Het slaapritme is nog wat verstoord en de was moet ook nog verder gedaan worden, maar we zijn al vrij snel weer in onze oude gewoontes teruggevallen. Net of je niet bent weggeweest. De katten waren erg blij ons terug te zien en nog steeds lopen ze de hele tijd achter ons aan en zet eentje het 's nachts op een miauwen als wij proberen te slapen, maar ook zij zullen wel snel weer gewend zijn.

Als we terugkijken dan hebben we mooie dingen gezien en gedaan, waarvan een paar hoogtepunten:
- de dag rond Queenstown met de 4wd van Pure Glenorchy
- het Otago schiereiland bij Dunedin met de pinguins en albatrossen
- de dag naar het onbewoond eiland bij Fiji
- de helicoptervlucht bij Franz Josef (hoewel we daar meer hadden gehoopt te zien)
- de boottocht bij de Bay of Islands

Van alle hotels was dat in Fiji wel het mooist (maar ook het duurst) en verder was Skycity in Auckland voor herhaling vatbaar vanwege de hele ruime kamers en de centrale plek. We kunnen iedereen Nieuw Zeeland aanraden als ideaal vakantieland. Veel ruimte, aardige mensen, prachtige en afwisselende natuur en rustige wegen. En ze spreken er ook nog een taal die je kan verstaan (hoewel het accent wel even wennen is). Wat wil je nog meer? Fiji is vooral leuk als je wil ontspannen, maar dan kun je het beste tussen mei en oktober gaan. En de tour van Warner Bros studios was echt de moeite waard als je zoals wij van film en tv houdt.

En nu? Even omschakelen en dan maandag weer aan het werk, maar met onze gedachten zijn we nog ver weg. We zijn stiekem alweer aan het nadenken over de komende zomervakantie, dus dit blog zal ook zeker een vervolg krijgen. Bedankt allemaal voor het meelezen en meeleven en voor alle reacties die we hebben gehad. We hebben een mooie tijd gehad en zullen hier nog lang aan terugdenken.

Sterren spotten

2011-01-11T18:41:00.001+01:00

Gisteren was een leuke dag in Hollywood. Eerst zijn we naar Warner Brothers gereden waar we een VIP tour van 2,5 uur hebben gedaan over het studioterrein. Daar moesten we toch wel wat sterren kunnen spotten zou je denken, maar het is gebleven bij 2 hoofdpersonen uit Big Bang Theory, wat wij eigenlijk nooit kijken omdat het niet zo grappig is. Maar goed, niet getreurd, we zijn wel geweest op de set van The Mentalist en Two and a Half Men en ik heb op de bank gezeten van het cafe uit Friends, Central Perk, wat wel mijn favoriete serie is. Verder reden we rond door namaak straten en keken we rond in huizen die o.a. voor The Gillmore Girls worden gebruikt (wat we ook nooit kijken). We kregen veel uitleg over hoe een film maken in z'n werk gaat en in een museum was er een hele verdieping over alleen maar Harry Potter. Ik was happy. :-)

Het is echt een enorm terrein van Warner, met allerlei grote hallen waar complete set worden gebouwd, een enorme collectie "props", oftewel spullen die ze gebruiken om sets aan te kleden en een hele reeks sound studio's, waar grote films zijn opgenomen. In de namaakstraten werd hier een daar gewerkt aan sets en werden parkeermeters, straatlampen en deurknoppen geïnstalleerd om de straat echt te laten lijken. Ook was er nog een aparte hal waar allerlei auto's en motoren uit o.a. The Matrix, Harry Potter en The Dukes of Hazzard stonden. Daar mochten we ook nog even voor een groen scherm poseren met een toverstaf en aan het eind kregen we een bijzonder foute foto van ons beide mee. Die kunnen we bewaren bij de foute foto uit Hong Kong.

Gistermiddag hadden we een hele late lunch bij Venice Beach en hebben we daar nog wat rondgelopen tussen de stalletjes vol foute kettinkjes en kraaltjes, nog foutere schilderijen, rasta petjes, tattoo shops en winkels waar ze leurden met "medicinal marihuana". Er werden nog ergens opnames gemaakt voor een reclamespotje dus daar hebben we ook nog even gekeken. Verder was het een rustige avond, met een prachtige zonsondergang boven de Stille Oceaan op Santa Monica beach.

En nu zit de reis er dus zo goed als op. Helaas moeten we nog wel een stukje vliegen. Eerst zo'n 10 uur naar Londen en dan nog 4 uur wachten en naar huis. We hopen morgenmiddag rond 5 uur te landen. Zal wel even weer wennen zijn, kou, regen, winter, maar verder is het altijd ook weer leuk om iedereen weer te zien en onze katten te kunnen knuffelen. Tot in Nederland dus!

LA verkennen

2011-01-10T05:32:00.001+01:00

En daar waren we weer! Gisteren zijn we aangekomen in LA na een vliegreis van bijna 10 uur. We vertrokken om 11 uur 's avonds en kwamen dezelfde dag om 12 uur 's middags aan. Extra dagje vakantie dus. Bij aankomst konden we vrij snel een busje van het autoverhuurbedrijf vinden en hebben we nu voor 3 dagen de beschikking over een Dodge, natuurlijk zilvergrijs. We rijden weer aan de goeie kant van de weg en omdat we ook even een Garmin apparaat erbij hadden geregeld waren we zonder omrijden al vrij snel in ons hotel in Santa Monica.

De plek van ons hotel (zie links) is prachtig, centraal in Santa Monica, 1 straat verwijderd van 3rd street promenade, het voetgangersgebied vol winkels en restaurants. Nadeel van zo'n plek is wel dat het er op zaterdagavond erg onrustig is op straat, dus het duurde wel even voor we de slaap konden vatten. Beetje jetlag is er ook nog bij, maar desalniettemin stonden we vanochtend weer vroeg op om te genieten van ons "complimentary continental breakfast". Gisteren toen we aankwamen vonden we het al wat vreemd dat de dame achter de receptie wees naar een hoekje in de hal waar we zouden ontbijten en vanochtend troffen we daar 2 kannen koffie en thee en 1 vitrine met onbelegde broodjes aan. Dat was het ontbijt. We weten dat dit in de VS ook veel beter kan, dus zijn we meteen maar even de hoek om gelopen waar we een ommeletje konden bestellen.

We dachten dat het een goed idee zou zijn om de hop-on-hop-off bus te nemen, want die ging uiteindelijk de hele stad door. Maar al snel kwamen we erachter dat 13 graden toch echt wel fris is als je bovenin zit en we al met al 4 uur in die bus moesten zitten om alles te zien en dus zijn we niet verder gegaan dan Rodeo Drive waar we even hebben gespeurd naar beroemdheden, maar niks bijzonders hebben gezien, behalve vele andere toeristen zoals wij die bij iedereen met een zonnebril en een petje zich afvroegen welke ster erachter schuil zou kunnen gaan. Terug in de bus werden we beziggehouden met allerlei feitjes over locaties die we tegenkwamen en in welke films die zoal te zien waren. Er was nog een vreemde obsessie met OJ Simpson te bespeuren, want tot 3 keer toe in het commentaar werd er wel weer aan iets gerefereerd wat met hem en zijn rechtszaak te maken had.

Terug bij het hotel hebben we de auto gepakt en zijn we naar Hollywood Boulevard gereden. Hier waren we 10 jaar geleden ook al eens, maar nu hebben we nog maar een keer de Walk of Fame voor een deel afgelopen. Wel lastig om mensen te ontwijken trouwens, als je steeds naar beneden loopt te kijken. We hebben ook het "Ripley's Believe it or Not" museum bezocht, met allemaal bizarre zaken zoals enge foto's van mensen die doorboord waren door buizen en het hadden overleefd, een echt "shrunken head" van een kanibalenstam en mensen die de raarste dingen konden doen met hun tong (don't ask). Bij het Chinese Theatre waren nog wat hand- en voetafdrukken van grootheden te vinden, waaronder die van "neef" Will Smith, dus even kiekje gedaan. En niet te vergeten "held" Steven Segal. En toen werd het om 5 uur ineens donker! Echt erg vroeg, dus in het donker zijn we weer teruggereden naar het hotel.

Vanavond lekker gegeten bij Yankee Doodle's (niet te verwarren met hetzelfde restaurant uit Assen) en daarna aangeschoven voor een bakkie bij The Coffee Bean, want daar heb je gewoon 2 uur gratis internet. En de koffie is ook best te drinken. Straks eens kijken of we de slaap kunnen vatten. Voor morgen zijn er wat vage plannen voor Warner Bros Studios en verder zien we wel weer.

Hello Netherlands!

2011-01-08T06:20:00.000+01:00

Wanneer het personeel van het hotel je begint aan te spreken met “Hello Netherlands” dan weet je twee dingen: er komen hier niet heel veel Nederlanders, en het wordt tijd om weer ergens anders heen te gaan. Dat laatste wordt ook ingegeven door het weer, want dat wordt er niet beter op. We hebben de eerste dagen hier nog geluk gehad met het weer, want inmiddels regent het de afgelopen twee en een halve dag al af en aan. Af en toe komt het met bakken de lucht uit.

De afgelopen twee dagen hebben we dan ook bijzonder weinig gedaan. Een beetje lezen, een beetje zwemmen, een hapje eten in Port Denarau, een beetje gamen, filmpje kijken, dat soort werk. Weinig noemenswaardig, of het moet mijn aansteker zijn die spontaan een gigantische steekvlam produceerde. Gelukkig was de schade niet meer dan een paar verschroeide haren op mijn arm. Echt een Hong Kong kwaliteit aansteker. Gisteravond hebben we nog wel heerlijk gedineerd in het meest chique restaurant in het resort. Was niet goedkoop, prijzen vergelijkbaar met een Nederlands restaurant, maar wel erg goed.

Vanavond nemen we de tijdmachine naar Los Angeles. We gaan zaterdagavond weg en komen zaterdagmiddag aan, toch wel een vreemd idee. De weersvoorspelling voor LA is gelukkig wel goed, 17 graden met een zonnetje. Dus daar gaan we ons nog wel een paar dagen vermaken, en geleidelijk weer richting Nederlandse tijd en klimaat.

De bergen van Fiji in

2011-01-06T10:04:00.003+01:00

Vanochtend hadden we een privé excursie in een auto met 4-wiel-aandrijving met een gids en chauffeur geboekt. Dat was een goeie keuze, want zo hebben we toch wat meer gezien van het hoofdeiland dan alleen de toeristenresorts. We gingen eerst langs de markt in Nadi, waar heel veel soorten groente en fruit werden verhandeld en waar je voor weinig een grote hoeveelheid bananen, ananas, limoen of chilipepertjes in allerlei soorten kon kopen. Er was nog een kleine visafdeling bij, waar het niet zo fris rook, dus die hebben we snel verlaten, maar al dat exotische fruit was interessant om te zien. Onze gids legde bij alles uit wat je ermee kon doen en in wat voor gerechten het gebruikt werd. Heel interessant allemaal.

Daarna gingen we het binnenland in en reden we omhoog de heuvels in, via een onverharde weg. Dat was behoorlijk hobbelen en schudden, maar onze chauffeur was heel goed en we kwamen heelhuids aan in een piepklein dorpje met zo’n 90 inwoners. Het was best authentiek te noemen, kleine hutjes, veel spelende kinderen op een groot grasveld en veel loslopende dieren. En men probeerde ons niks te verkopen. Helaas was het onderweg al begonnen te hozen, dus al soppend hezen we ons een trap op voor een kava ceremonie.

De gids had bij de markt al uitgelegd dat kava een belangrijk onderdeel uitmaakt van het dagelijks leven en allerlei ceremonies in het Fijiaanse leven en ook wij werden officieel welkom geheten in het dorp met kava. Kava wordt gemaakt uit de wortels van de kava plant wat wordt gedroogd en meestal tot poeder gemalen. Ook kan het in een aangepaste vorm gerookt worden als een sigaar. Zittend op de grond werd voor ons de kava klaargemaakt (in poedervorm aangeleverd door de gids en dan vermengd met water) en werd er van alles in het Fijiaans gezegd. Daarna mochten we wat drinken uit een kokosnoot en mochten we in het dorp rondkijken. Kava is niet echt vies, maar ook niet echt lekker te noemen en je tong wordt er een beetje verdoofd van.

We reden nog even het nationale park in, maar het regende te hard om te gaan wandelen of zwemmen (dat konden we op straat wel). We kregen als afscheid nog een kopje thee van een bepaald soort bladeren die naar citroen smaken. Best lekker, met een beetje suiker. Daarna reden we al hobbelend weer de berg af, wetend dat de mensen in het dorp dit vrijwel nooit doen, behalve als iemand wat op de markt wil verkopen en dan bellen ze iemand om ze te komen halen, want vervoer hebben ze verder niet.

Terug in Nadi maakten we nog een korte stop bij een Hindu tempel, heel kleurrijk, maar we zijn er verder niet wezen kijken. Terug in het hotel hebben we eerst eens wat gegeten, want de 4 uur die de tour zou duren waren 4,5 geworden. Verder was de dag niet zo spannend. Even in de regen in het zwembad gelegen, door de regen naar een ander resort gelopen voor eten en weer door de regen terug en dat was het wel voor vandaag.

Another day in paradise

2011-01-05T09:45:00.001+01:00

Na alle activiteit van gisteren vonden we het vandaag wel weer tijd voor een dagje niks. En zo’n dagje niks bestaat dan uit:

· Ontbijten.
· Een wandelingetje maken langs een aantal resorts in Denarau, achtereenvolgens het Westin, het Sheraton, het Radisson, en het Wyndham. Ze zien er allemaal wel vergelijkbaar uit, waarbij “ons” Sofitel er eigenlijk wel positief uitspringt. Wel heerlijke koffie bij het Sheraton.
· Een uurtje lezen op de hotelkamer in de airco, want het was weer behoorlijk warm.
· Zwemmen in het zwembad.
· Lunchen in de broodjeszaak in het resort.
· Annet in de hangmat op het strand hangen, ik zwemmen in de zee. Het zwembad is toch beter.
· Drankje in de bar
· Nog even liggen en lezen op de hotelkamer
· Bakkie thee en koffie op de hotelkamer
· Naar Port Denarau met de Bula bus voor het avondeten. Italiaans vanavond.
· Nog even liggen en lezen op de hotelkamer
· Nog even internetten in de lobby van het hotel. We kunnen een half uur (of 10 MB) per dag gratis internetten. Maar wij hebben vier apparaten, dus dat is twee uur internetten per dag als we het willen.

Voor morgenochtend hebben we een 4WD met gids/chauffeur geregeld om eens wat meer van het eiland te zien.

Verbrand!

2011-01-04T10:18:00.002+01:00

Vandaag zijn we het grootste deel van de dag op het water geweest, met een cruise naar een onbewoond eiland, waar we hebben gesnorkeld, het koraal vanuit een “glass bottom boat” bekeken en geluierd. Ik heb nog een half uurs massage gehad, was ook erg lekker. We hadden sunblock (factor 50) mee, maar onze tere huidjes waren toch niet bestand tegen de tropische zon, ook niet bij herhaaldelijk smeren. Dus nu is het even afzien, met veel aftersun smeren en een verkoelende duik in het zwembad hier.

Het koraal en de vissen hier zijn prachtig trouwens, maar daar hebben we geen foto’s van, want onze camera’s zijn niet waterbestendig. Maar mooi was het in ieder geval en wij hebben het gezien en daar gaat het om. Ik kreeg nog een plak brood waarmee ik nog wat zebravissen met de hand heb gevoerd, waar ik gewoon tussenin zwom. Net een tropisch aquarium leek het.

Morgen hebben we niks gepland, dan gaan we wat luieren en misschien nog wat andere resorts hier bekijken. We zien wel. We zijn het besef van de tijd en datum intussen bijna kwijt.

Een lekkere hangdag

2011-01-03T09:35:00.002+01:00

Vandaag hebben we weinig gedaan, want we zijn tenslotte op vakantie. Vanochtend schoven we eerst aan bij het riante ontbijtbuffet, waar we zelfs een glaasje champagne bij hadden kunnen nemen, ware het niet dat we dat even teveel van het goeie vonden. Er stond iemand met een gitaar bij te zingen, een kok bakte eitjes zoals je ze hebben wilde en een dame stond de hele tijd fruitsapjes vers te persen. Helemaal geweldig dus.

Het was rond de 25 graden, dus we gingen even een stukje lopen naar de haven hier, maar in de zon bleek het best nog wel heet te zijn. De haven is verder niet zo spannend, een paar winkels en veel horeca waaronder een Hard Rock Cafe, maar we konden er wel een werkende pinautomaat vinden. Het schiereiland waar we zitten is best exclusief te noemen, met een slagboom als je erin wil, allemaal dure villa’s van rijke Australiërs die hier hun 2e huis hebben en een hele rij resorts, die je allemaal kan zien als je de Bula bus neemt, een goedkoop vervoermiddel dat steeds rondrijdt langs alle hotels in Denarau. Dus dat hebben we maar gedaan om terug naar het hotel te komen.

Iedereen is bijzonder vriendelijk hier en bij het hotel is erg veel personeel dat je op je wenken bedient. Vanmiddag lagen we nog even langs het zwembad en een dame kwam speciaal even informeren of alles in orde was met onze kamer en of we nog wensen hadden. Kijk, dat is toch wel erg aardig. Iedereen die je tegenkomt lacht vriendelijk en zegt “bula”. Ik kan daar best aan wennen. :-)

Vanavond hebben we de bula bus weer genomen naar de haven en daar aan het water gegeten, wat niet zo’n succes was, maar we hadden al zo’n vermoeden toen we de menukaart zagen waar allerlei soorten gerechten op stonden, van seafood tot steak en pizza tot wok. Dat kan natuurlijk nooit allemaal perfect zijn. Maar niet getreurd, terug in het hotel was er espresso en cognac (voor Mathijs dan) en een kopje thee voor mij. Dat sluit te dag goed af.

We zijn vanmiddag nog langs de balie in het hotel gegaan waar je trips kan regelen en hebben een boottocht voor morgen geboekt. We gaan dan naar een onbewoond eiland waar we kunnen snorkelen en we gaan ook nog barbecueën geloof ik. We laten het lekker over ons heenkomen. Voor morgen wordt een zelfde soort weer als vandaag verwacht, wat betekent regelmatig zon, soms bewolkt en kans op een bui. Lekker vooruitzicht dus.

Bula!

2011-01-02T10:00:00.000+01:00

Oftewel, hallo in Fiji-taal. Want we zijn in Fiji! Of is het op Fiji?

Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan en hebben ons laatste ontbijtje in Nieuw Zeeland gedaan. Daarna de huurauto weggebracht en ingecheckt op het vliegveld. Onze vlucht naar Auckland ging mooi op tijd, en ook onze aansluiting naar Nadi verliep goed, dus rond een uur of half vier landden we op het vliegveld van Nadi en stapten we de vochtige warmte in. Dat is wel even wennen. In de rij voor de douane liepen we alweer de eerste Nederlanders tegen het lijf. Die Hollanders zie je ook overal.

Onze “meet and greet” was een “hello and welcome in Fiji” en een kralenketting en dat vonden we ook eigenlijk wel voldoende. Belangrijker was dat er een auto kwam voorrijden die ons naar ons hotel bracht, een klein half uurtje rijden van het vliegveld. Om vijf uur stapten we onze kamer in. Heerlijk, wanneer alles gewoon volgens plan verloopt zonder stress.

We zitten in het Sofitel resort, een prachtig en groot hotel met alles erop en eraan. Een megagroot zwembad, strand, een spa, winkels, bars, restaurants, de hele santekraam. En het resort ligt op een soort schiereiland, Denarau. Op hetzelfde schiereiland liggen nog een stuk of vijf soortgelijke resorts, een paar wijkjes met luxe huizen voor rijke Australiërs, en een “marina” met een winkelcentrumpje en een aantal restaurants. Althans, zo hebben we het ons laten vertellen. Dat laatste hebben we nog niet gezien, we gaan morgen de omgeving verkennen. Vandaag zijn we niet veel verder meer gekomen dan een drankje in de bar en een diner in de buitenlucht. Niks mis mee toch?

Morgen volgen meer foto’s.

Wist je dat...

2011-01-01T09:49:00.002+01:00

- we de afgelopen weken best wat over Nieuw Zeeland hebben opgestoken?
- dit o.a. de danken is aan Tourism Radio en hun gps gadget?
- we na 5 keer het spotje over Arrowtown aangehoord te hebben er nog heengegaan zijn ook?
- bijna in iedere plaats de Top 10 holiday park als top pick wordt aangeprezen bij Tourism Radio?
- we af en toe de radio even uitzetten als we dit voor de 10e keer te horen krijgen?
- Nieuw Zeelanders echt hele leuke mensen zijn, maar ook een beetje een minderwaardigheidscomplex hebben?
- er op het zuidereiland gigantisch veel schapen rondlopen?
- we nog geen foto hebben gemaakt waar schapen op staan?
- dit eigenlijk best wel een knappe prestatie is?
- de reclames op tv enorm irritant en schreeuwerig zijn?
- alle reclames ook nog eens op elkaar lijken?
- het hier overal erg schoon is op straat?
- de Nieuw Zeelanders wel erg goed opgevoed worden door allerlei reclameboodschappen op tv en op straat?
- dit af en toe ook wel erg betuttelend overkomt?
- we dit een erg mooi land vinden, ondanks de betutteling?
- we nog maar een keer terug moeten komen om bijv. Mount Cook te zien? - en Tongariro National Park als het zonnig is?

Door de Southern Alps

2011-01-01T09:48:00.000+01:00

Allereerst willen we iedereen vanaf deze plek een gelukkig nieuwjaar wensen! Bij ons begon dit 12 uur eerder dan in Nederland en we hebben er eigenlijk weinig van gemerkt. In Franz Josef liepen wat lallende jongeren over straat, maar er was geen vuurwerk, geen vriendenkring om onze karaokekunsten op los te laten en ook geen oliebollen (hoewel we die laatste niet echt gemist hebben). Bovendien vielen we allebei om van de slaap, dus om kwart over 12 ging gewoon het licht uit.

Vandaag was weer een reisdagje. We reden dwars door de Southern Alps van de west- naar de oostkust. Eerst door prachtig regenwoud aan de westkant, daarna door bergen en dalen. Het was mooi weer, dus er was genoeg te zien, zoals een kea die op een parkeerplaats prachtig voor ons op een uitstekende rots ging poseren voor een achtergrond vol besneeuwde bergtoppen. Stops waren er in Arthur’s Pass, de hoogste bergpas hier op ruim 900 meter en even later nog ergens waar je “yummy food” kon krijgen volgens de borden, en dat bleek ook zo te zijn.

Nu zijn we voor onze laatste avond terug in Christchurch en vanmiddag hebben we natuurlijk nog even een bakje gehaald bij de Starbucks, om het af te leren. Helaas is vandaag het autoverhuurbedrijf (Apollo) dicht, zodat we de auto morgenochtend pas kunnen terugbrengen. Dat wordt nog stressen, want we vliegen om half 10 naar Auckland (en van daar door naar Fiji) en Apollo is pas om 8 uur open. Hopelijk gaat het allemaal goed. Internetten via de iPhone is er ook even niet meer bij, dus we moeten maar zien hoe dat op Fiji geregeld is bij het hotel. Tot in een nieuw land dus!

Glacier Land

2010-12-31T09:45:00.003+01:00

Gisteren hebben we het bruisende Queenstown verlaten, op weg naar Glacier Land. Het was een lange rit, zo’n 400 kilometer met een flink gedeelte door de bergen. Wel een prachtige route, met heel veel bergen en meren, en deels langs een fraaie kustlijn. Op een strand zijn we nog op zoek gegaan naar jade en we denken een paar kleine stukjes gevonden te hebben. Voor de lunch dachten we naar Haast Beach te gaan, dat bleek echter niet meer te zijn dan een strand met een motel. Dus maar weer terug naar Haast Village, wat ook niet veel voorstelde, maar in ieder geval konden we hier een fish & chips krijgen. Die ook niet veel voorstelde trouwens.

Franz Josef is een leuk dorpje omgeven door regenwoud en op een paar kilometer van de gletsjer met dezelfde naam. Ons motel ligt er ook fraai bij, we hebben zelfs regenwoud in ons achtertuintje. In de buurt van Franz Josef leeft ook de Rowi Kiwi, de meest zeldzame van alle kiwisoorten. Er leven er nog ongeveer 400 van in het wild. In het dorp is een speciaal centrum waar ze er ook maar liefst vier hebben. Die moesten we natuurlijk wel even zien. En in tegenstelling tot in Rotorua kregen we ze hier ook daadwerkelijk te zien. Het zijn wel grappige vogels, ze ogen een beetje onhandig en hebben een lange snavel die ze de hele tijd overal insteken. ’s-Avonds ook nog maar even naar de gletsjer gereden, want die hadden we nog helemaal niet gezien. Gelukkig was er wel degelijk een gletsjer.

Vanmorgen was het de hoogste tijd om de gletsjer eens van boven te bekijken, vanuit een helicopter. Het weer was “zo zo”, goed genoeg zodat er wel gevlogen werd, maar de wolken hingen te laag voor een landing op de gletsjer. Maar ja, dat kun je zo hebben op een plek waar jaarlijks vijf meter regen valt. Maar het was wel weer een nieuwe ervaring. We hadden beide nog nooit in een helicopter gezeten, en zeker niet boven een gletsjer. Indrukwekkend.

Omdat we nog niet genoeg hadden van die gletsjer, zijn we er nog een keer heengereden om een wandeling van ongeveer anderhalf uur te maken. Halverwege kwamen we bij het eind van de gletsjer zodat we het ijs ook van dichtbij konden aanschouwen.

’s-Middags zijn we een stukje ten noorden van Franz Josef naar Okarito gereden, Kiwiland bij uitstek, met prachtig regenwoud en lagunes. Hier hebben we de tweede wandeling van de dag gemaakt, weer zo’n anderhalf uur. Maar dit was meer een beklimming dan een wandeling, behoorlijk pittig, met halverwege een uitkijkpunt van waar je uitzicht had op de Southern Alps (maar daar hingen vooral veel wolken voor), de Tasman Sea en een paar mooie lagunes.

Terug in Franz Josef waren de spieren behoorlijk vermoeid na al dat gewandel. Tijd om even in het water te dobberen. Verderop in de straat zijn de glacier hot pools, en daar hadden we een private pool gereserveerd. Ook hier weer volop regenwoud om ons heen, een eigen kleedhok, douche en wc, en heerlijk warm water. Zo’n hot pool zou trouwens best passen in onze achtertuin. Alleen het regenwoud ontbreekt dan.

Inmiddels zijn we behoorlijk vermoeid, dus we zullen ons best moeten doen om middernacht te halen, het is tenslotte oudejaarsavond. Al voelt het helemaal niet zo. Morgen nog een laatste rit door de bergen van Nieuw Zeeland, terug naar Christchurch, waar we zondag weer op het vliegtuig stappen.

Lord of the Rings land

2010-12-29T09:41:00.002+01:00

Het was een prachtige dag vandaag! Zo, dat moest er even uit. Het was prachtig qua weer, maar zeker ook qua natuur. Wat een mooie omgeving is dat hier toch bij Queenstown. Vanochtend hebben we eerst een boottochtje van anderhalf uur op het Wakatipu meer hier gemaakt, wat bij stralende zon bepaald geen straf was. Het was in de wind nog wel vrij fris, maar we genoten van de mooie bergen, de uitleg van de kapitein van de Million Dollar Cruise boot (met zo’n naam kan je ook niet fout gaan) en we lieten alles maar over ons heen komen.

Voor vanmiddag hadden we een 4wd safari geboekt. Klinkt avontuurlijker dan het is, want je wordt in een comfortabel busje rondgereden en op een gegeven moment verlaat je dan de gewone weg en ga je over grindpaden en af en toe door een stroompje dat over de weg loopt. We hadden geluk, want de weg was gisteren nog onbegaanbaar en er werd ook nog steeds aan gewerkt om de weggeslagen delen weer te vervangen. Al die regen van de laatste dagen heeft wel gevolgen gehad dus.

We deelden de bus met 3 Australiërs en de rit voerde naar het noordelijkste punt van het meer, naar Glenorchy en daarna door een deel van een natuurpark en door Paradise. En dat deed zijn naam eer aan. Prachtige vergezichten over het meer naar met sneeuw bedekte pieken en mooie bossen. Er stond nog een aardig optrekje te koop, met ruim 50 ha (voornamelijk landbouw) grond en grenzend aan het beschermde natuurgebied. Kosten? 12 miljoen. Maar dan heb je ook wat.

De spieren in mijn gezicht raakten wat gespannen van de brede grijns die ik de hele middag op mijn gezicht had, maar het was ook allemaal zo adembenemend mooi, dat moet je echt meemaken. De gids die ons rondreed, had hier en daar nog wat verhalen over welke scenes uit Lord of the Rings er waar gefilmd waren. Best veel wel, maar het interesseerde Mathijs meer dan mij. Verder moet je de foto’s maar bekijken, die zeggen eigenlijk genoeg.

Morgen gaan we nog meer moois zien, want dan rijden we dwars door de bergen naar de westkust, naar onze volgende bestemming, Franz Josef.

Te Anau naar Queenstown

2010-12-28T10:18:00.000+01:00

Vanmorgen regende het nog steeds in Te Anau, dus we hadden geen enkele reden om nog langer te blijven. Op naar Queenstown, dat zichzelf de “Adventure Capital of the World” noemt. Maar goed, inmiddels zijn we er wel achter dat ieder gat in Nieuw Zeeland wel ergens de hoofdstad van is of in ieder geval claimt te zijn. Maar als je van extreme sports houdt dan kun je je in Queenstown wel uitleven met bungy jumpen, sky diven, jet boaten, en meer van dat soort adrenaline-pumping activiteiten. Echt iets voor ons dus.

Onderweg kwamen we niet veel interessants tegen en bovendien goot het nog steeds van de regen, dus besloten we een kleine omweg te maken via Arrowtown. Ons Tourism Radio GPS geval vertelt ons al een paar weken tot vervelens toe hoe geweldig het daar wel niet is, dus dat wilden we wel eens zien. Uiteindelijk was het wat we er ongeveer van verwachtten, twee straten met historisch uitziende gebouwtjes die bevolkt worden door souvenirshops en restaurants. Ook zijn er nog wat overblijfselen van een Chinees dorpje dat hier ontstaan is tijdens de goldrush in de tweede helft van de 19e eeuw.

Uiteindelijk waren we rond een uur of drie in Queenstown en de regen begon af te nemen. Het was zelfs af en toe droog! Na ons motel te hebben gevonden zijn we het dorp eens gaan verkennen. We hadden een ongezellig toeristengebeuren verwacht zoals in Rotorua, maar dat viel alles mee. Het is best een gezellig toeristengebeuren met volop terrasjes, leuke winkelstraatjes, je kunt er leuk langs het meer wandelen, en het barst er van de toeristen.

Bij de plaatselijke i-Site hebben we voor vrijdag een helicoptervlucht geboekt over de Fox Glacier en de Franz Joseph Glacier met een landing op één van de twee. Nu maar hopen dat het weer dan goed genoeg is…

We wilden nog een boottochtje over het meer maken, maar helaas was de laatste tocht al volgeboekt, dus dat proberen we morgenochtend nog een keer. We zijn nog wat verder gewandeld door de Queenstown Gardens, een prachtig aangelegd tuin- en bosgebied. Tuinen aanleggen dat kunnen ze wel, die Nieuw Zeelanders. Terug in het motel hebben we nog wat folders doorgenomen en uiteindelijk telefonisch een four wheel drive tour geboekt inclusief picknick voor morgenmiddag. Dus de auto kunnen we zelf een dagje laten staan.

De weersvoorspelling voor morgen is goed, dus we gaan ervanuit dat de metereologen het nu een keer bij het rechte eind hebben.

Mistig Milford Sound

2010-12-27T09:51:00.000+01:00

Vandaag zijn we naar Milford Sound gereden, een van de mooiste stukjes natuur van Nieuw Zeeland, dus een van de top toeristen attracties. Het is vanaf Te Anau ongeveer 2 uur rijden en onderweg zijn nog wat stops langs de route die duidelijk te herkennen zijn, omdat alle bussen daar ook stoppen en honderden mensen tegelijk uitbraken. Zo stopten we nog bij de Mirror Lakes, waar je de bergen mooi kan zien reflecteren in het water. Ook zagen we op een parkeerplaats nog een paar Kea, een soort grote papegaaien, die behoorlijk mak waren omdat er steeds stomme toeristen de waarschuwingen om ze niet te voeren negeerden.

Aan het begin van de dag was het nog redelijk weer, niet al te warm, maar wel droog in ieder geval. Dat was helaas over toen we dichter bij de Milford Sound kwamen en tegen de tijd dat we daar op een boot stapten om 2 uur 's middags goot het behoorlijk. De boottocht voerde heen en terug door de Sound en heel even waren we nog op de Tasman Sea. Doordat er steeds meer regen viel werden de watervallen die van de bergen naar beneden stortten ook steeds talrijker en dat was dan in ieder geval wel iets dat niet iedereen daar te zien krijgt. Helaas hebben we niet van een uitzicht kunnen genieten, want daarvoor was het veel te mistig.

Het regende de rest van de dag en avond, dus terug in het hotel hebben we nog weinig ondernomen. Morgen rijden we weer verder, op zoek naar hoge bergen en beter weer rond Queenstown.

Wereldstad Otautau

2010-12-26T21:45:00.000+01:00

2e kerstdag dit jaar was een hele bijzondere, omdat we die hebben doorgebracht bij onze goede vrienden Paul en Tanja en 4 kids in Otautau. Op een uur en een kwartier rijden vanaf Te Anau ligt dit kleine plaatsje waar je net genoeg voorzieningen hebt om niet van verveling om te vallen. 2 (!) supermarkten, een school voor de kinderen, heel veel sportvoorzieningen, een pub en de brandweer, die, bij gebrek aan brand, elke gelegenheid aangrijpt om plaatselijke feestjes op te luisteren.

Voor wie het niet weet: Paul en Tanja wonen voor een jaar in Nieuw Zeeland waar Tanja als huisarts werkt en Paul het gezin met vier kinderen bestiert, een hele onderneming. Ze hebben een typisch Nieuw Zeelands huis van hout, alles gelijkvloers en veel ruimte eromheen. We moesten meteen de kersen uit de bomen in de tuin proeven. Daarna hadden we veel bij te praten en konden we onze ervaringen met de Nieuw Zeelanders, die we overigens erg aardig vinden, met die van hun vergelijken.

Bij zo’n groot gezin hoort een groot vervoermiddel en in de middag hebben we hun bus met z’n achten uitgeprobeerd. Het paste allemaal makkelijk. We reden naar Riverton, het Wijk aan Zee van Otautau, waar we een korte wandeling naar een uitzichtpunt in het bos maakten. Daar vandaan konden we ook Stewart Island zien liggen, het zuidelijkste stukje Nieuw Zeeland waar je na een misselijkmakende boottrip (Paul en Tanja weten dit inmiddels uit ervaring) van een uurtje kan komen. Wij slaan het even over.

Het weer was redelijk te noemen, dus voor het kerstdiner werd de barbeque tevoorschijn gehaald, die de plaatselijke basisschool heel aardig had uitgeleend. Barbequen met kerst is wel een aparte ervaring en behalve de kerstboom in de kamer en de Christmas crackers die wij hadden meegenomen, was het kerstsfeertje niet zo aanwezig, maar bijzonder was het evengoed. Het was heerlijk om verhalen te delen en de Big/Black familie weer te zien.

’s Avonds zijn we teruggereden. Het blijft nog best lang licht hier, dus de onbekende wegen waren goed te doen. Voor de 2e keer namen we afscheid van Paul en Tanja, die we vanaf nu alleen nog via hun blog zullen volgen en misschien dat skypen af en toe ook nog lukt. Want hoewel je aan de andere kant van de wereld bent lijkt Nederland door al die techniek helemaal niet zo ver weg. Flip en T, bedankt voor de geweldige dag en we zullen iedereen (en vooral kat Max) zoals beloofd de groeten doen!
Foto's van Paul staan hier.

Meer foto's zien?

2010-12-25T09:57:00.002+01:00

We hebben in ons huidige hotel eindelijk een betere wifi verbinding gevonden en een boel foto's op onze Picasa site gezet. Zie hieronder of klik door naar de site zelf:

Ho ho ho, van Dunedin naar Te Anau

2010-12-25T09:35:00.001+01:00

Eén van de voordelen van Nieuw Zeeland is dat alles bijna altijd open is. Winkels zijn vaak zeven dagen per week open, vaak tot laat of zelfs 24 uur per dag. En dat 364 dagen per jaar. En die ene dag dat ze allemaal niet open zijn was vandaag, Christmas Day. Dat hadden we natuurlijk wel verwacht, dus we hadden gisteravond alvast een lunchpakketje gekocht, ons pakken ze niet. Voor koffie en een sanitaire stop kun je gelukkig altijd nog bij de Shell terecht.

De dag was verder niet zo heel spannend, vooral niet omdat de weg van Dunedin naar Te Anau – zo’n 300 km – niet echt veel te bieden heeft. Alhoewel, we zijn toch maar mooi door de “world capital of brown trout fishing” en de country & western hoofdstad van Nieuw Zeeland gereden. Toegegeven, het is wel dezelfde plaats (Gore), maar toch. En je rijdt erheen over de presidential highway van Clinton naar Gore. Dat verzin je toch niet? En ook de afslag naar Otautau zijn we tegengekomen, die nemen we morgen.

In Te Anau aangekomen hebben we voor maandag een boottochtje in de Milford Sound geboekt. Dat ging nog bijna fout, want de kerstmuts bij het boekingskantoor dacht dat de “day after tomorrow” dinsdag was. We kwamen er buiten pas achter, maar gelukkig nog op tijd om het nog recht te zetten.

Vanavond hebben we ons meer dan tegoed gedaan aan het kerstbuffet in het hotel, dus nu even uitbuiken in de lobby. Morgen is het Boxing Day, maar wij noemen het gewoon Tweede Kerstdag. En op Tweede Kerstdag gaan we altijd eten met vrienden. En vakantie of niet, we maken geen uitzondering. Gelukkig maar dat de familie Big & Black hier op een kleine twee uur vandaan woont, dus morgen gaan we de “hidden gem” Otautau eens bekijken.

Fijne feestdagen!

2010-12-25T08:28:00.000+01:00

Ons (eerste) kerstdiner zit er intussen alweer op, maar voor alle lezers: fijne kerst gewenst vanuit een zonnig, bewolkt, regenachtig en winderig Nieuw Zeeland!

Dunedin en omgeving

2010-12-24T10:04:00.001+01:00

Gisteren zijn we van Christchurch naar Dunedin gereden. Christchurch was een leuke stad met een gemoedelijke sfeer en Dunedin, wat kleiner is en ongeveer 360 km naar het zuiden ligt, beloofde ook leuk te zijn. Onderweg erheen stopten we eerst in Oamaru, waar nog wat zandstenen gebouwen van rond de vorige eeuwwisseling bij elkaar staan in het historic presinct. Alles wat hier ouder is dan 100 jaar heet trouwens historic en als een klein plaatsje een oud kerkje heeft staan er meteen borden langs de weg om dit aan te kondigen.

De volgende stop was bij Moeraki, waar we de Moeraki boulders hebben bekeken, samen met nog een horde andere mensen. De Moeraki boulders zijn een verzameling grote ronde stenen in de branding op het strand, een merkwaardig gezicht. We moesten wat moeite doen om foto’s te maken zonder alle mensen erop, maar het is wel een apart natuurverschijnsel.

Ons hotel in Dunedin ligt in het centrum, vlak bij de Octagon, het achthoekige centrale punt van de stad. We hebben nog even de stad verkend en het mooie stationsgebouw bekeken en de First Church. De grote St Paul's kathedraal was helaas al dicht. Gisteravond was het er razend druk op straat, iedereen bleek de avond voor kerstavond als zuipavond te gebruiken en we zagen regelmatig bezopen mensen (vooral mannen) over straat zwalken. Gelukkig hield hun gelal ons niet echt uit de slaap, want we zitten op 6 hoog.

Voor vandaag was een dag met regen en misschien wel hagel voorspeld, maar behalve wat korte buitjes en een frisse (16 graden) wind viel het allemaal reuze mee. We hebben een route uit de Lannoo reisgids gevolgd over het Otago schiereiland, net aan de andere kant van de baai bij Dunedin. We begonnen eerst in de stad bij het Olveston House, een mooi ingericht huis van een gegoede familie uit het begin van de 20e eeuw, met een persoonlijke rondleiding en een persoonlijk verhaal. Heel interessant.

Daarna was het tijd om richting Otago Peninsula te rijden, waar we eerst naar het enige kasteel van Nieuw Zeeland reden, want dat moet je toch gezien hebben. Larnach Castle is eind 19e eeuw gebouwd en we konden er op eigen gelegenheid doorheen wandelen. Mooi uitzicht vanaf de toren en prachtig aangelegde tuinen eromheen en gelukkig nog steeds een zonnetje, dus mooie plaatjes.

De middag stond in het teken van 2 bijzondere diersoorten, die alleen hier voorkomen. Eerst de Royal albatros, die hier als enige punt in de wereld op het vasteland broedt en daarna de yellow eyed penguin, die met uitsterven bedreigd wordt en waarvan er hier ook maar enkele broedende paartjes te vinden zijn. De albatrossen waren indrukwekkend, met een spanwijdte van 3 meter, en ze zweefden in de (behoorlijk harde) wind zonder ook maar 1x met de vleugels te klapperen. Bij de pinguïns werden we door een gangenstelsel half onder de grond geleid en kwamen we oog in oog met een paar moeders met jongen. Je kon ze aanraken, maar dat mocht natuurlijk niet. En als klap op de vuurpijl kwamen er ook nog eens 2 pinguïns na een dagje eten zoeken uit de zee het strand op, iets wat niet iedereen hier te zien krijgt. We hebben genoten!

Vanavond is het Christmas Eve, de avond voor kerst, wat betekent dat veel mensen de avond met familie doorbrengen, dus het is niet erg druk in de stad. Morgen rijden we weer verder, naar ons volgende hotel in Te Anau, vlakbij het prachtige natuurgebied Fjordland en ook vlakbij Flip en T in Otautau!

Zon, zalige zon!

2010-12-22T06:46:00.000+01:00

Vandaag was een prachtige, zonnige dag. De hele dag was er bijna geen wolkje aan de lucht, dus daar moesten we gebruik van maken. Eerst zijn we naar het Zuiden van de stad gereden om daar met een kabelbaan naar een gebouw opeen hoge top te gaan en van het uitzicht te genieten. Het waaide wel hard en de gondels aan de kabel zwiepten af en toe behoorkijk heen en weer, bijna een kermisattractie.

Na een paar plaatjes schieten en een bakje koffie daalden we weer af en stapten in de auto, met het plan een kleine wandeling in een bos langs de zee bij Lyttleton te maken. We namen echter de verkeerde afslag en zonder dat we er erg in hadden reden we ineens onder de gondelbaan door over de Summit Road en hadden we weer hetzelfde uitzicht. Die kosten hadden we ons dus kunnen besparen. ;-)

Weer beneden in de stad zijn we met een gratis pendelbus (fijn, dat er gratis openbaar vervoer bestaat) naar Cathedral Square gereden en hebben we ons als hele foute toeristen in een bootje laten rondvaren over de Avon. Heel Engels, want daar houden ze hier van, met een jongen achterop met een lange stok die ons vooruit duwde. Vorig jaar deden we dit nog in Canterbury en ik ken het ook uit Cambridge en het moet gezegd, dat kunnen ze hier in Christchurch ook prima nadoen.

Omdat het zulk mooi weer was, maar ook erg warm in de brandende zon, hebben we nog een tijdje in de Botanical Gardens rondgestruind, waar allerlei in- en uitheemse planten en bomen te zien zijn en ook nog wat ouderwetse grote kassen. Een lekker rustig middagje dus en Christchurch heet niet voor niets de Garden City.

Vanavond gaan we in het hotel eten en doen we verder weinig, want van de warmte wordt je best loom. Morgen schijnt het wat koeler te worden en rijden we weer verder naar het Zuiden, naar Dunedin, waar ons hopelijk weer veel moois te wachten staat.

To whale watch or not to whale watch

2010-12-21T10:06:00.000+01:00

Het mag in Nederland dan wel koud zijn en er mag dan wel een hoop sneeuw vallen, hier in Nieuw Zeeland hebben we ook zo onze problemen met het weer. Vanmorgen waaide het nogal hard. Zo hard zelfs, dat de whale watching tour die we geboekt hadden helaas niet doorging. We wisten dat we dat risico liepen met maar één nacht in Kaikoura, en we kregen in ieder geval ons geld terug. Jammer, maar helaas. Dan nog maar even naar de plaatselijke zeehonden gekeken en een stukje langs het winderige water gewandeld.

Het betekende wel dat we alle tijd hadden om naar Christchurch te rijden, wat via Highway 1 maar twee uurtjes zou kosten. We besloten een andere route door de bergen te nemen. Een prachtige route, en afgezien van de wind was het eigenlijk best goed weer. Warm vooral, met temperaturen boven de 30 graden. Nog een bakkie gedaan in een mountain lodge, en vlak voor Christchurch fish and chips als lunch.

We waren al vrij vroeg in Christchurch, waar ze om een of andere onverklaarbare reden hun best doen om zo Engels mogelijk te lijken. Zelfs ons hotel, het Heartland Cotswold Hotel, ziet er oud Engels uit. Het is natuurlijk helemaal niet oud, maar wat maakt het uit. We zijn het centrum ingewandeld, waar we eigenlijk meer “bewijs” van de aardbeving hadden verwacht die ze hier een paar maanden geleden gehad hebben. Hier en daar staat wel een gebouw in de steigers, maar voor de rest lijkt het wel mee te vallen met de schade. Het is een gezellige stad, en op het eerste gezicht een stuk leuker dan Wellington. Maar goed, het weer zal er ook wel iets mee te maken hebben.

Morgen gaan we hier maar eens echt de toerist uithangen. Bootje varen, met een gondel naar een uitzichtpunt, en meer van dat soort werk.

Op naar het Zuidereiland!

2010-12-20T09:12:00.000+01:00

Vanochtend was het tijd om het Noordereiland te verlaten, want het weer zat nog steeds niet mee in Wellington en we hadden betaald voor de ferry naar de overkant. Om half 11 voeren we van Wellington naar Picton via de Cook Strait en daarna door de Marlborough Sound, een gebied van (schier)eilanden aan de kop van het Zuidereiland. Ook hier was het nog regenachtig, maar evengoed was het een mooie overtocht van ruim 3 uur. We besloten iets bij te betalen om gebruik te kunnen maken van de Club Card Lounge op het schip, waar geen kinderen mochten komen en we koffie, thee, fris en koekjes mochten nemen zoveel we wilden. Wat een feest. ;-)

Vanuit een regenachtig Picton pakten we de motorway 1 weer op, die we ook op het Noordereiland veel gereden hebben. De 1 voert hier langs de oostkant naar beneden, eerst rond Blenheim door een prachtig heuvellandschap met geel gras en af en toe wijnranken en daarna langs de kust van de Stille Oceaan. Eindelijk klaarde het op en werd het ook een stuk warmer (tegen de 30 graden) en konden we echt genieten van al het mooi natuurschoon. Bij een uitzichtpunt zagen we onze eerste zeehonden (New Zealand fur seals), die we met onze neus ook makkelijk hadden kunnen vinden. Waarom stinken die beesten toch zo?

Ons overnachtingsadres in Kaikoura is een motel aan de weg langs de zee, dus prima uitzicht. Wat vooral opvallend is, zijn de immens hoge bergen die hier vlak achter Kaikoura liggen, met zelfs nog besneeuwde toppen. Dat schijnt, zo vlak bij zee, best wel bijzonder te zijn. We zijn nog naar een uitzichtpunt gereden om de mooiste plaatjes te kunnen schieten. We hadden geen zin in koken, dus hebben we het restaurant van het motel geprobeerd en goedgekeurd. ’s Avonds was het nog steeds zwoel te noemen, dus een wandelingetje langs het water was een mooie afsluiting van de dag.

Morgen gaan we weer verder naar het Zuiden, maar eerst hebben we ’s ochtends nog een boottocht van Kaikoura Whale Watch geboekt en we hopen in ieder geval 1 walvis te kunnen spotten. Ook zeehonden, dolfijnen en albatrossen lijken mogelijk, dus we zullen zien.

Van Whakapapa Village naar Wellington

2010-12-19T06:36:00.004+01:00

Volgens de weersvoorspelling zou het gisterochtend nog af en toe droog zijn, en ’s-middags zou het alleen maar regenen. Dus maar vroeg opgestaan, want we wilden toch nog wel wat wandelen in de omgeving en de bergen zien die achter ons hotel schenen te liggen. Ze waren nog steeds niet te zien helaas, maar het was inderdaad wel zo ongeveer droog. We hebben een mooie wandeling gemaakt van ongeveer twee uur naar de Taranaki Falls en terug. Het terrein was een mix tussen bos en een soort heide en veel donkerkleurige lavarotsen. Onderweg nog wel een paar regenbuien gehad maar met een regenjas en paraplu was het goed te doen. Mooi aangelegde paden en een prachtige omgeving.

Maar die berg hadden we nog steeds niet gezien, dus besloten we ’s-middags maar gewoon om de berg heen te rijden, wellicht dat de andere kant zijn gezicht wilde laten zien. Eerst even lunchen in Ohakune, een wintersportplaatsje aan de voet van de berg, en zowaar, het begon op te klaren. We volgden snel de weg de berg op en daar was hij dan, Mount Ruapehu, compleet met sneeuw op de top. Aan het eind van de mountain road hadden we prachtig uitzicht op de berg en de indrukwekkende omgeving. Soms loont het om een stukje om te rijden.

Terug bij het hotel bleek het zicht daar ook wat beter, alhoewel we Mount Ruapehu nog steeds niet konden zien. We konden nu wel Mount Doom zien, je weet wel, die berg uit die film. En die ring van Annet vertoont ook nog steeds vreemd gedrag. Toeval? We hadden geen zin om weer luxe te eten, dus zijn we aan de overkant in de tavern een eenvoudige, doch voedzame maaltijd gaan eten.

Vanmorgen was het nog steeds grijs en grauw, dus we zijn snel in de auto gestapt op weg naar Wellington. Onderweg naar het zuiden klaarde het eerst op en tijdens een koffiebreak was het lekker warm en bijna zonnig. De omgeving onderweg was heel fraai, een soort Schots landschap met groene heuvels en hogere bergen in de verte. Helaas werd het weer richting Wellington wel weer slechter, dus we kwamen in de loop van de middag in de regen aan bij het hotel. Vanuit de hotelkamer hebben we een mooi uitzicht op de haven van Wellington. We hebben nog een paar uurtjes door het centrum van de stad geslenterd en voor vanavond een restaurantje gespot.

Morgenochtend laten we het noordereiland achter ons en nemen we de veerboot naar het zuidereiland.

Rotorua naar Tongariro

2010-12-17T08:48:00.000+01:00

We zijn weer een stukje verder naar beneden gereden op het Noordereiland, van Rotorua naar Whakapapa village in het hart van het Tongariro National Park, dat weer onder het meer van Taupo ligt (voor wie het allemaal wat zegt). Vanochtend gingen we via een kleine omweg eerst nog naar Orakei Koraku, een prachtige vulkanische vallei die de Lonely Planet als misschien wel de mooiste omschrijft. Vergeleken met Wai-o- Tapu van gisteren was het er in ieder geval een stuk minder druk, dus dat was al een pluspunt. Met een klein bootje werden we naar de overkant van een meertje gebracht waar we weer allerlei merkwaardige natuurverschijnselen konden zien. Stomende modderpoelen en geisers, terrassen van silica en mooi gekleurde landschappen, en dat alles in een prachtig bosrijkgebied met bijzondere bomen, struiken en vogels. We waren behoorlijk onder de indruk van al dit vreemds.

Na de vallei maakten we een stop in Taupo om te lunchen en even rond te kijken, maar, net als in Rotorua, was het niet heel spannend. Het meer van Taupo is wel erg groot (het grootste van het land zelfs), maar het weer was er niet naar om daar nog iets op te ondernemen. De hele dag miezerde het door, op een uurtje in de vallei na. Tegen de tijd dat we de afslag naar ons hotel in Whakapapa village namen, regende het behoorlijk en ontstond mist, zodat we de mooie toppen van de vulkanen in Tongariro National Park nog niet hebben kunnen zien. We hopen dat de mist morgen nog een beetje optrekt en dan willen we een wandeltocht in het park maken. Voor de ochtend worden buien voorspeld, de middag aan een stuk door regen, dus we zien wel. Maar mooi weer garantie hebben ze hier helaas niet, dus we maken er het beste van.

Vanavond nog een lekker hapje in het hotel gegeten, wat trouwens het Bayview Chateau Tongariro is, en wat zelfs op de bewegwijzeringsborden aangegeven staat, want het is best bijzonder te noemen. Beetje chic, beetje teveel voor mijn smaak (een ober die je stoel aanschuift en een servet op je schoot legt vind ik wat overdreven), maar de kamer is prachtig en als de mist optrekt is het uitzicht ook ongetwijfeld fantastisch. Duimen voor mooi weer dus!

Rotorua

2010-12-16T09:57:00.001+01:00

Leuk hoor, zo’n superior lakeview room, maar het heeft ook zo zijn nadelen om aan het meer te zitten. Ten eerste hangt er de hele dag een soort putlucht. Bovendien trekt het nogal wat luidruchtige meeuwen aan die de hele boel onderschijten en bij elkaar schreeuwen. Niet dat we er echt last van hebben, maar toch. Tenslotte blijkt de lucht hier ook niet echt goed voor zilveren sieraden. Annet d’r armband en ringen zijn helemaal zwart uitgeslagen. En zilverpoets, tsja, laten we dat nou net niet bij ons hebben.

Vanmorgen zijn we na het ontbijt een half uurtje Rotorua uitgereden om naar Wai-O-Tapu, “Thermal Wonderland” te gaan. En het moet gezegd worden, het was er inderdaad wonderschoon. We moesten ons nog haasten om op tijd te zijn voor het spuituurtje van de Lady Knox geiser. Dat begint namelijk stipt om kwart over tien iedere ochtend. Niet geheel spontaan, ze gooien er een schep wasmiddel in om hem op gang te helpen. Hij spoot wat minder hoog en spectaculair dan we verwacht hadden, maar het was toch bijzonder om voor het eerst in ons leven een geiser in levende lijve te zien. Vervolgens zijn we door het hele gebied gewandeld, een wandeling van ruim een uur. Onderweg kom je de meest bijzondere natuurlijke verschijnsels tegen. Gifgroene meertjes, bubbelende modderpoelen, een rood/oranje-omrand stomend meer, vulkanische kraters, en meer. Een uniek landschap en heel speciaal om in rond te lopen.

Het weer was wat minder vandaag, de hele dag een beetje motregen, maar dat mag de pret niet drukken.

’s-Middags eerst naar het Rainbow Springs Kiwi Wildlife Park, want we wilden graag de beroemde Kiwi-vogel wel eens in het echt zien. We hebben er maar liefst twee gezien, die lagen te slapen in een klein hokje. In het grote nachtverblijf van de kiwi’s was er geen eentje te bekennen, die lagen waarschijnlijk op één oor. Beetje jammer. Verder was het best het een aardig dierenpark, met allerlei dieren en planten die alleen in Nieuw Zeeland voorkomen. Voornamelijk vogels, reptielen en vissen. Onder andere de Tui, een vogel die we ook al in het wild gezien en vooral gehoord hadden. Ja, dat is die vogel die allerlei geluiden kan nadoen.

Aan het eind van de middag hebben we nog een wandeling gemaakt in het Whakarewarewa Forest, tussen de Giant Redwoods (geïmporteerd uit de VS) en Fern Trees (zeg maar hele grote varens). Toch wel anders dan een wandeling in de Heemskerkse duinen.

’s-Avonds heerlijk Thais gegeten en een foute film met John Travolta en Robin Williams gekeken. Morgen gaan we weer een stukje verder naar het zuiden, naar het Tongariro National Park. Onze eerste echte bergen in Nieuw Zeeland!

Bay of Islands naar Rotorua

2010-12-15T09:11:00.003+01:00

Vandaag was vooral een auto-dag, want we moesten van Paihia bij de Bay of Islands naar Rotorua, bijna 500 kilometer naar het Zuiden rijden. Dat ging gelukkig heel voorspoedig, voor zover dat mogelijk is op tweebaanswegen waar je niet harder dan 100 mag en meestal niet harder dan 80 kan omdat het allemaal heel bochtig is. Rond Auckland (been there, done that) was het nog even heel druk, maar file was er gelukkig niet bij. Ik vraag me af of ze dat hier eigenlijk wel kennen, want over het algemeen is het vrij rustig in het verkeer.

Rotorua staat bekend als toeristen uitvalsbasis voor de vele omliggende vulkanische bezienswaardigheden, waar we morgen een aantal van willen bekijken. Toen we naast ons hotel uit de auto stapten werden we meteen geconfronteerd met een vrij smerige zwavelstank die van het meer naast het hotel afkomstig bleek te zijn. Even wennen dus, net als aan de vele zeemeeuwen die luid krijsend boven de “sulphur flats” aan de rand van het meer rondvliegen. De stad is niet heel spannend, veel bedrijven, veel grote keten-namen als MacDonalds, KFC, Pizza Hut en in het centrum nog een hoeveelheid restaurantjes met vooral Aziatisch eten.

In de omgeving van de stad zijn vele geisers te vinden, iets wat we nog nooit hebben gezien en verder zijn er borrelende warme bronnen in bijzondere kleuren en meerdere modderpoelen. Bij de plaatselijke iSite hebben we een paar folders gehaald en daar 2 parken uit gekozen voor morgen en eentje voor overmorgen als we weer verder naar het Zuiden rijden. De avond houden we de ramen goed dicht omdat er zwermen kleine “trout flies” rond het hotel schijnen te vliegen. Weliswaar niet schadelijk voor mensen, maar toch niet prettig om binnen te hebben lijkt me.

Wist je dat...

2010-12-14T09:21:00.000+01:00

.. het in Nieuw Zeeland 12 uur later is dan in Nederland?
.. we beide een week lang af en toe het gevoel hadden op een boot te zitten?
.. dit een bijverschijnsel van jetlag schijnt te zijn?
.. we af en toe ook echt op een boot zaten?
.. het slapen wel steeds beter gaat?
.. Mathijs nog steeds af en toe aan de verkeerde kant in de auto wil stappen?
.. Annet na 50 meter van de kamer in Paihia naar het zwembad te hebben gelopen al verbrande voeten had?
.. Mathijs even in zee heeft gezwommen?
.. de Nieuw Zeelanders allemaal bijzonder vriendelijk zijn en meteen willen weten wat je van hun land vindt?
.. je deze vraag altijd positief dient te beantwoorden?
.. we korting krijgen bij de supermarkt met een speciaal travellers pasje?
.. dit alleen maar blijkt te zijn voor enkele producten?
.. Chinezen altijd aan het bellen zijn, ook hier in Nieuw Zeeland?
.. Mathijs al aardig over het verlies van zijn iPhone 3GS heen is, nu hij met een iPhone 4 kan pielen?
.. huurauto’s hier over het algemeen zilvergrijs zijn?
.. wij rondrijden in een zilvergrijze Hyundai Sonata?
.. we ons bij elke boom en elke vogel die we zien afvragen hoe die heten?
.. we daardoor merken dat het toch wel erg handig is als we dat soort dingen even op internet zouden kunnen opzoeken?
.. Annet de pohutukawa-boom erg mooi vindt?
.. Maori namen erg lastig te onthouden zijn?
.. het hier in Paihia voor het eerst in weken weer eens goed geregend heeft vanavond?
.. dit van ons niet had gehoeven?

Grote bomen en geschiedenis

2010-12-14T09:20:00.001+01:00

Vanochtend was het weer tijd een stukje te rijden, dit keer overdwars naar de westkust, naar het Waipoua Kauri Forest. In dit beschermd natuurgebied zijn de grootste kauri bomen van het land te vinden, dus die wilden we wel even zien. Onderweg erheen hebben we een gadget van de autoverhuurder geïnstalleerd, een apparaatje van Tourism Radio, dat via een frequentie op de autoradio muziek uitzendt en op basis van GPS ook nog wetenswaardigheden meldt van het gebied waar je op dat moment rijdt. Een goed idee, we kregen allerlei informatie en hadden er ook nog lekkere muziek bij. Alleen was er af en toe een reclameboodschap van hotel X of kayakverhuurder Y, maar dat namen we maar voor lief. Wij hadden het nog nooit eerder gezien, gat in de markt voor Nederland misschien, of bestaat zoiets daar al?

Voor Waipoua maakten we nog even een koffie en wc-stop in Opononi, waarover via Tourism Radio een aandoenlijk verhaal werd verteld van een dolfijn die daar in 1955 en 1956 duizenden mensen schijnt te hebben getrokken omdat hij zo tam was en met de kinderen speelde. Helaas is het beestje na 2 zomers dood aangespoeld. We pinkten even een traantje weg bij het standbeeld van Opo... Verder maakten we nog even een foto van de immense zandduinen aan de overkant van de baai.

De gigantische kauri bomen waren indrukwekkend te noemen. Eerst stopten we bij de oudste en hoogste (Tane Mahuta) van 51 meter hoog en daarna bij de dikste (Te Matua Ngahere) met een doorsnee van 16,4 meter. Ook stonden er nog 4 reuzen bij elkaar die de 4 Sisters genoemd worden. Al met al een prachtig bos met heel veel kauri’s, zelfs in de stromende regen waar we een uur in rondliepen was het een mooie wandeling. De temperatuur was wel nog steeds boven de 20 graden en af en toe was het bijna een broeikas te noemen.

Op de terugweg maakten we een korte koffie en wc stop in Nawere, waar verder weinig opzienbarends over te melden is en daarna reden we naar Kerikeri, wat even boven Paihia ligt en voor ons het meest noordelijke punt van deze reis zal zijn. In Kerikeri is nog wat geschiedenis van de eerste Europeanen in Nieuw Zeeland terug te vinden, zoals het eerste houten en het eerste stenen huis in het land. Heel handig hadden ze die naast elkaar gebouwd, makkelijk voor de foto.

Vanavond nog een lekker hapje gegeten aan het strand van Paihia en dan gaan we zo proberen een internetverbinding te vinden die sterk genoeg is voor het uploaden van foto’s, want dat is vaak best lastig. Morgen is het tijd voor een lange rit naar Rotorua, dat een paar uur rijden onder Auckland ligt.

Bay of Islands

2010-12-13T08:42:00.003+01:00

Vandaag een dagje om de Bay of Islands te verkennen, en er is maar één manier om dat te doen: per boot. Dus vroeg opgestaan, want we moesten ons om kwart voor negen melden voor een boottocht van een halve dag door de Bay of Islands. Er was regen voorspeld, dus de regenjas en fleece-vesten gingen in de tas. Gelukkig kunnen ze het weer hier ook niet voorspellen, want alhoewel de dag grijs begon, werd het steeds mooier en warmer.

De boottocht leverde alles wat we ervan verwacht hadden. Allereerst een hele school met dolfijnen die vrolijk in het water sprongen en meezwommen met toeristen van een andere boot (swimming with dolphins was een andere cruise). Daarna langs allerlei eilandjes en rotsformaties om tenslotte uit te komen bij de “hole in the rock”, een soort natuurlijke poort in een eilandrots waar de boot net doorheen kon varen. Bij slecht weer deden ze dat niet, maar dat probleem hadden wij gelukkig niet. Tenslotte legden we aan bij Urupukapuka Island, het grootste eiland in de baai. In een uur tijd kregen we daar een lesje Maori-geschiedenis van een Maori. Hij sprak gelukkig wel Engels, want aan die Maori-taal is geen touw vast te knopen. Hij lulde wel vijf kwartier in een uur, en dat achteruitlopend terwijl wij achter hem aan sjokten. De zon was inmiddels volop gaan schijnen en dat levert natuurlijk prachtige plaatjes op.

De tocht eindigde voor ons in Russell, een klein dorpje tegenover Paihia aan de andere kant van het water. Nadat we daar geluncht hadden, hebben we de ferry teruggenomen naar Paihia. We verblijven in een motel, en daar hebben ze ook een wasgelegenheid, dus tijd om wat kleren schoon te maken. Terwijl de wasmachine draaide, ben ik lekker even in de baai gaan zwemmen, hopende dat ik niet te erg zou verbranden.

Aan het eind van de middag naar de Waitangi Treaty Grounds gereden, dat is de plek waar een verdrag werd getekend tussen de Engelsen en de Maori dat later door beide partijen anders werd uitgelegd. Er is een 35 meter lange Maori-kano, het Treaty House en een Maori-ontmoetingshuis. Allemaal best aardig, maar niet de 25 dollar waard die je er als niet-Nieuwzeelander voor neer moet tellen. We een prachtig aangelegd terrein.

Aangezien we in het motel een studio met keuken als verblijf hebben, besloten we dit keer maar eens zelf te koken, voor de afwisseling. Dus boodschappen gedaan en prima gegeten. Morgen nog een dag hier, dan gaan we naar de westkust toe waar we de grote Kauri-bomen hopen te aanschouwen.

Eerste stukje rijden

2010-12-12T09:29:00.002+01:00

Vandaag hebben we Auckland achter ons gelaten en zijn we naar het Noorden gereden, naar Paihia aan de Bay of Islands. We vertrokken met miezerige motregen, dus het was niet heel erg om te gaan. Bovendien hadden we na zoveel dagen steden wel behoefte aan wat rustigers, dus een paar uur rijden hadden we daar graag voor over.

Het is ongeveer 3,5 uur rijden als je rechtstreeks zou gaan, maar wij zijn onderweg eerst nog even gestopt in Whangarei, waar we de plaatselijke waterval hebben bekeken (25m hoog) en ook de eerste kauri bomen. Deze boomsoort komt alleen in Nieuw Zeeland voor en dan ook nog maar op een paar plekken op het Noordereiland, dus dat is best wel bijzonder. Ze zijn enorm hoog en groot in de omvang, beetje vergelijkbaar met de redwoods in de VS. We zijn van plan er overmorgen nog meer te gaan zien.

Omdat we even van de gebaande weg af wilden gingen we vanuit Whangarei naar de kust, lang Ngunguru en Tutukaka (erg grappig, die inheemse namen hier). We stapten zo het paradijs in, wat een prachtige blauwe zee en mooie eilanden! Je schijnt hier ook 1 van de tien mooiste duikplekken op aarde te hebben, alleen kunnen wij dat niet, dus dat nemen we dan maar aan. Bij een kijkje in de marina zwom er zowaar een grote pijlstaartrog voorbij, Kelly Tarlton's eat your heart out! De weg naar de kust en weer terug was bijzonder bochtig, een goede manier voor Mathijs om de auto eens goed te leren kennen. Opvallend waren trouwens de vele platgereden possums op de weg, die hier een echte plaag schijnen te zijn. We hebben alleen nog maar dooie exemplaren gezien, misschien komen we nog eens levende tegen.

Paihia is een echte toeristenplaats, met veel mogelijkheden om je op het water te vermaken en genoeg restaurantjes en winkeltjes voor als je dat niet wil. We hebben meteen voor morgenvroeg een Island cruise (met gegarandeerd dolfijnen spotten) geboekt, en daar moeten we al om half 8 ons nest voor uit. Dit is toch geen vakantie meer?! Wat wel aardig is, is het weer. Onderweg liep het kwik zelfs even op naar 30 klein nulletje C en hier in Paihia is het rond de 27 overdag. De studio in het motel dat we hier hebben is basic, maar prima en we hebben ook nog even in het zwembad gelegen. Toch wel een beetje vakantie dan...

Auckland dag 2

2010-12-11T04:08:00.000+01:00

Nog een dagje Auckland en het is nog steeds prachtig weer. Vanmorgen een harbour cruise gedaan. De trip duurde anderhalf uur en leidde ons eerst naar Rangitoto, een vulkanisch eiland op een half uurtje varen van het centrum. Onderweg een mooi uitzicht op de skyline en de haven van Auckland. Op Rangitoto een korte stop, maar dan ook echt kort (10 minuten). Vervolgens langs Devonport waar we een dag eerder geweest zijn richting de Auckland Harbour Bridge. Onder de brug door en van daaruit weer terug richting het centrum. Al met al een plezierig tochtje, maar niet echt spectaculair.

Het spektakel zou ’s-middags komen met een bezoek aan Kelly Tarlton’s Underwater World. Deze “Antarctic Encounter” ligt een minuut of 15 rijden buiten het centrum. Gelukkig hebben een gratis shuttle bus vanaf ons hotel erheen. Deze kwam wat laat aan, want de bejaarde chauffeur had eerst nog even moeten tanken. Tsja. Maar goed, uiteindelijk aangekomen bleek het geheel toch nogal “underwhelming”. Eerst door een nagebouwd zuidpoolstation uit het begin van de 20e eeuw. Vervolgens met een soort treintje – zij noemen het een snow cat – langs de pinguins. Dat was wel erg leuk, het blijft een genot om naar dat soort onhandig ogende beesten te kijken en je kreeg ze wel van heel dichtbij te zien. Vervolgens nog een aquarium waar je onderdoor ging over een lopende band. Vooral veel hetzelfde eruit ziende vissen en verder weinig aankleding. Tenslotte nog wat losse aquariums met exotisch vissen. En dat was het dan, nog geen uur binnen geweest. 25 euro, alstublieft, dank u wel.

Dan nog maar even ergens koffie drinken en dit blogbericht schrijven. Morgen gaan we de grote stad verlaten richting de Bay of Islands.

Auckland dag 1

2010-12-10T21:09:00.000+01:00

Vandaag stond in het teken van Auckland verkennen. Allereerst zijn we de Sky Tower opgegaan (gelukkig met een lift) waar we vanaf 220m hoogte een mooi uitzicht over de stad hadden en ons goed konden oriënteren. Het was stralend weer vandaag, rond de 24 graden en in de zon nog best wel warm. We konden ver kijken vanaf de Sky Tower en zagen dat dit wel even wat anders is dan Hong Kong. Kleiner, veel laagbouw en veel groen in de buitenwijken.

Na de Sky Tower stapten we op The Link, een handige buslijn die een rondje Auckland rijdt. De missie: een iPhone 4 kopen voor Mathijs. Bij de eerste de beste winkel in Newmarket waar we binnenliepen is het gelukt en met een prepaid sim-kaart en nog een bescheiden data-plan is hij weer helemaal gelukkig.

De buitenwijken Parnell en Newmarket waren voornamelijk voor het winkelen leuk, verder is opvallend hoeveel houten huizen hier staan. Prachtige, meest al wat oudere villa’s met in sommige gevallen ook nog eens een spectaculair uitzicht vanuit de achtertuin. Wel zagen we in de etalage van een plaatselijke makelaar dat je daar al gauw een paar miljoen Nieuw Zeelandse dollars voor moet neertellen.

In de middag hebben we Devonport bezocht, een buitenwijk die aan de overkant van het water ligt, dus de ferry genomen. Vanaf het water hadden we prachtig uitzicht op de Auckland skyline die bescheiden is te noemen. In Devonport haalden we bij de i Site (toeristeninformatie) een wandelfoldertje en liepen we een rondje. Het voelde helemaal niet meer stads aan, maar heerlijk rustig en gemoedelijk met opnieuw mooie villa’s en ook wat kleine, bijna verlaten strandjes. Best mooi wonen dus.

’s Avonds hebben we bij een goed Thais restaurant gegeten (beter dan dat in Hong Kong) en daarna hebben we op de hotelkamer nog geprobeerd het GPS apparaat van de autoverhuurder te doorgronden, want overmorgen rijden we door. Maar morgen eerst nog 1 dag in Auckland.

New Zealand at last!

2010-12-09T09:19:00.003+01:00

De laatste halve dag in Hong Kong nog even cultureel gedaan, we zijn naar het Hong Kong Museum of History geweest. Om een of andere onduidelijke reden was het vandaag gratis, maar ons hoor je niet klagen. Best een leuk museum om even anderhalf uur rond te slenteren en zo de geschiedenis van Hong Kong tot je te nemen. Daarna nog even weer aan het water gezeten om nog een keer de prachtige skyline te bewonderen. Hij was nog steeds mooi. Na een paar winkels ingelopen te zijn in de hoop toch nog een iPhone op de kop te tikken (wat niet gelukt is) en een lunch van hamburgers met patat zijn we teruggegaan naar het hotel. We waren nog wat aan de vroege kant voor de transfer naar het vliegveld, en aangezien we eigenlijk ook geen zin hadden eerst langs twintig andere hotels te moeten rijden, hebben we uiteindelijk een taxi genomen.

We waren al belachelijk vroeg op het vliegveld, omdat we graag zo vroeg mogelijk wilden inchecken zodat we nog konden proberen stoelen te regelen met extra beenruimte. We moesten toch weer elf uur zitten en dat doen we liever niet opgevouwen. Het leek eerst niet te lukken, maar na enig aandringen bleek er nog één stoel bij de nooduitgang beschikbaar te zijn, en één stoel in de rij erachter. Konden we helaas niet naast elkaar zitten, maar kon ik in ieder geval mijn benen strekken. Gelukkig bleken we in het vliegtuig nog met een vriendelijke Indiër te kunnen ruilen zodat we alsnog naast elkaar zaten. Helaas was dit slechts één van de twee lichtpuntjes tijdens de vlucht, de tweede was het filmpje van de safety instructions, dat was echt heel grappig. Air New Zealand had een aantal spelers en de coach van de “All Blacks”, het nationale rugby-team van New Zealand, ingeschakeld om op een hele komische en luchtige manier duidelijk te maken waar je allemaal op moet letten bij het vliegen. Je moet er bij geweest zijn. Verder was de vlucht vooral lang, lawaaierig door een overdaad aan krijsende baby’s om ons heen, en hobbelend door de tijdens een groot gedeelte van de vlucht aanwezige turbulentie.

Maar goed, we zijn uiteindelijk aangekomen in Auckland! Op het vliegveld de auto opgehaald, en daarna op naar het centrum van de stad waar ons hotel is. Dat viel nog niet mee met een navigatiesysteem dat absoluut niet deed wat we wilden en een stuur dat aan de verkeerde kant zit. Dus ook dat was even zweten, maar rond een uur of twee waren we eindelijk in ons hotel. We hebben een prachtige ruime kamer in het Sky City Hotel, vlak onder de Sky City Tower. Die gaan we morgen maar eens beklimmen. Vandaag zijn we vooral moe. Na een opfrissende douche en telefoontje naar Paul in Otautau zijn we nog even door het centrum van Auckland geslenterd, wat een stuk minder hectisch is dan Hong Kong. We hebben in één van de restaurants in Sky City een pre-christmas buffet diner verorberd, en toen vielen we allebei zo ongeveer om… tijd om te gaan slapen.

Jeuj, wat een drukte!

2010-12-08T08:44:00.002+01:00

Vandaag hebben we opnieuw een dag lang door Hong Kong geslenterd. Vanochtend eerst begonnen met een stukje op de boot naar Hong Kong island met de Harbour Cruise boot. Helaas was het wat mistig, dus het uitzicht was minder fraai dan gisteren, maar je laten varen is best lekker, vooral als je er gratis cake bij krijgt! Nadat we erachter kwamen dat we hadden moeten melden dat we er bij Central af hadden gewild, stapten we bij de volgende halte uit en pakten we de metro terug. We sjokten wat rond in een groot winkelcentrum op zoek naar iets eetbaars voor de lunch, maar dat bleek lastiger dan gedacht. Uiteindelijk zijn we uit pure wanhoop maar weer terug naar het metrostation gesjokt om daar een paar sandwiches te scoren. En overal waar we wilden lopen, liepen mensen voor onze voeten, die nog langzamer sjokten dan wij al deden. Een grote stad is best leuk, maar er zouden wat minder mensen moeten zijn…

De middag hebben we, toen de Harbour Cruise klaar was, even in een park een broodje zitten oppeuzelen, waar weliswaar ook mensen waren, maar gelukkig niet zoveel tegelijk en ze zaten vooral stil. Daarna hebben we ons hotel even opgezocht om vervolgens de Temple Street Market te bekijken en de Tin Hau Tempel, waar het lekker rustig was en waar mooie spiralen van wierook boven onze hoofden hingen. 1 zo’n spiraal brandt tot wel 10 dagen lang. Helaas mochten we er geen foto’s maken.

Tegen het schemeren zijn we naar het water gegaan aan de Zuidkant van Kowloon om daar iets te eten. Wij houden allebei erg van Thais eten, en na weer een hoop gesjok wisten we een prima restaurantje aan de waterkant te vinden met uitzicht op de steeds mooier verlichte skyline. Steeds meer touringcars verzamelden zich daar helaas ook en drommen mensen werden uitgeladen voor de Symphony of Lights, een lichtshow met schijnwerpers en laserstralen vanaf de hoge skyscrapers. Met een muzakje op de achtergrond lichtten op de maat van de muziek verschillende gebouwen op en probeerden wij met ministatief en camera alles zo goed mogelijk vast te leggen. 10 minuutjes duurde het slechts, maar het was zeker leuk om mee te maken, vooral omdat er nu ook nog overal gigagrote kerstversieringen op de gebouwen hangen.

Het ritje in de metro was nog even dringen, gelukkig hoefden we maar 2 haltes en nou zitten we met een drankje in de hotelbar. Moe van alle indrukken, maar ook zeker van alle drommen mensen die je de hele dag om je heen hebt. Morgen nog een halve dag en dan vliegen we door naar Auckland. Zou het daar ook zo druk zijn?

Kennismaking met Hong Kong

2010-12-07T08:48:00.001+01:00

Je telefoon kwijt raken in Hong Kong. Een beter excuus om dan toch maar een iPhone 4 te kopen kan ik echt niet bedenken. Maar goed, zie er dan nog maar eens eentje te vinden. Overal hebben ze hem, het doosje van de iPhone 4, alleen de telefoon zelf is overal uitverkocht. Tenzij je in een of ander vaag computerwinkeltje de hoofdprijs wil betalen, en daar heb ik niet zo heel erg veel zin in. Eerst maar eens checken wat dat ding in Nederland eigenlijk kost.

Traveltip van de dag: ga in Hong Kong niet voor 11 uur ‘s-ochtends shoppen voor iets anders dan eten. Alle winkels zijn dan namelijk nog dicht. Om 10 ‘s-avonds is het geen probleem, dan kun je bovendien over de hoofden lopen. Straten waar overdag auto’s rijden zijn opeens “pedestrian only”, markten worden uit de grond gestampt, kortom één groot gekkenhuis.

Vanmiddag hebben we echt de toerist uitgehangen, een bustour langs de highlights van Hong Kong Island. We zitten zelf met ons hotel in Kowloon, zeg maar het vaste land van Hong Kong. Na een iets te lange bustocht langs een heleboel hotels om mensen op te pikken (wij waren het eerste hotel waar ze langs kwamen) begon de tour met letterlijk het hoogtepunt: Victoria Peak. Dat is het hoogste punt van Hong Kong Island met vijfhonderdnogwat meter en een prachtig uitzicht op de indrukwekkende skyline van Hong Kong. Met de bustour was zelfs speciaal voor de gelegenheid een fotograaf meegegaan om dit moment vast te leggen. Aan het eind van de middag had hij de foto al uitgeprint. Het lijkt er verdacht veel op dat de achtergrond er een beetje bij gephotoshopped is, want alhoewel het toch echt een beetje heiig was, is de achtgrond op de foto haarscherp. Net als de voorgrond trouwens, dus we hebben hem toch maar gekocht.

De tweede stop tijdens de tour was Aberdeen, een pittoresk vissersplaatsje aan de zuidkant van Hong Kong. Of wat er nog van over is, in de haven lagen meer luxe jachten dan vissersboten. We zijn er met een sampan doorheen gevaren en kwamen daarbij onder andere langs het Jumbo Restaurant, naar het schijnt het grootste drijvende restaurant ter wereld. Best leuk, maar niet echt spectaculair.

Wie ooit in China op vakantie geweest is, weet dat een excursie in China niet af is zonder het verplichte bezoek aan de huppeldepupfabriek. In dit geval was het de juwelenfabriek. Dus dat onderga je dan maar. Gelukkig hadden ze er wel een toilet, zodat het bezoek niet helemaal voor niets was.

Tenslotte hebben we nog een bezoek gebracht aan Stanley Market, een grote openlucht markt. We voelden ons even weer helemaal thuis, het was net alsof je op de Beverwijkse Bazaar rondliep, maar dan alleen het Chinese gedeelte.

Toen we rond zeven uur weer in het hotel waren, hadden we nogal honger dus besloten we voor snel en gemakkelijk te gaan, het lopend buffet. En dat was boven verwachting goed, zelden zo van een lopend buffet genoten. Na de Starbucks nog even een bezoekje te hebben gebracht (2x vandaag, die varen wel bij onze cafeïnezucht), was het welletjes. Afzakkertje in de hotelbar met de Macbook op schoot en nou gaan we kijken of de jetlag al overwonnen is.

Meer foto's, zie hier.

Hong Kong troubles

2010-12-05T14:52:00.000+01:00

We hebben de eerste etappe achter de rug, we zijn veilig in Hong Kong aangekomen. Het leek er even op dat we op Schiphol de nacht op een veldbedje moesten doorbrengen vanwege het slechte weer, maar gelukkig ging de Boeing 747-400, na een uitvoerige de-icing procedure, toch om kwart voor 12 weg. Met slechts 1 uur vertraging kwamen we tegen het eind van de middag in Hong Kong aan, waar we vervolgens van plek naar plek op het vliegveld werden gestuurd en uiteindelijk in een bus belandden die ons, via enorme omwegen, bij ons hotel afzette. Mooie kamer op de 9e verdieping, met om de hoek de drukke winkelstraten van Kowloon.
Meteen stortten we ons in de mensenmassa in een klamme warmte, om er vervolgens na een uurtje achter te komen dat Mathijs zijn iPhone kwijt was. Het zit ons toch echt niet mee, zeg! Dus terug naar het hotel, want daar zal hij dan wel liggen, maar niets. Geen idee ook wat er gebeurd is, uit een zak gevallen of domweg gestolen, we weten het niet. Pffff. Even afreageren en toen toch maar stappen ondernomen om het ding te blokkeren. Gelukkig heeft het hotel internet (niet gratis natuurlijk) dus het nummer van de T-Mobile klantenservice was zo gevonden en contact met het thuisfront was zo gelegd want de contactlijst uit de foon staat ook nog op de iPad (die gelukkig in de kluis kan).
Voor vanavond is de lol er wel een beetje af verder en we zijn ook moe en hebben slaap, dus voorlopig even niks meer doen hier. Morgen een nieuwe dag met nieuwe indrukken en Hong Kong gekte.

Koffers gepakt

2010-12-03T22:15:00.000+01:00

We hebben een emotionele week achter de rug. Mathijs z'n vader is vorige week in het ziekenhuis opgenomen en we hebben lang gewikt en gewogen of we de reis wel door wilden laten gaan. Gisteren hebben we, na een gesprek met de familie en de arts, toch besloten te gaan. We houden nauw contact met het thuisfront en gaan er het beste van maken.
Morgenavond vertrekken we naar Hong Kong en vanmiddag hebben we alles ingepakt. We hebben de spullen verspreid over 2 koffers, mocht er eentje zoekraken dan hebben we altijd nog wat, tenzij natuurlijk beide koffers verdwijnen. Hopelijk blijkt het allemaal niet nodig.
We zijn er niet rouwig om de Nederlandse sneeuwtroep en kou achter te laten, maar gaan wel met gemengde gevoelens weg. Misschien helpt de afstand en de nieuwe omgeving om de gedachten op andere dingen te krijgen. We gaan in ieder geval hier verslag doen en het volgende bericht zal dan ook van de andere kant van de wereld komen. Tot dan!

De reispapieren zijn er!

2010-11-13T15:04:00.000+01:00

Zeer ruim op tijd hebben we vandaag onze reispapieren al kunnen ophalen. We hadden3 kwartier nodig om alles bij het reisbureau door te nemen. :-)

Ik kreeg via Twitter al de vraag waarom we nog naar een reisbureau zijn gegaan in deze snelle web 2.0 tijd. Nou, als we dit allemaal zelf hadden moeten regelen, hadden we met zoveel instanties te maken gehad, dat we er een dagtaak aan zouden hebben denk ik. Dus daarom gewoon alles bij The Travel Company in Heemskerk uitbesteed en daar hebben ze alles prima geregeld. Tussendoor kwam men zelfs nog met een vraag of we nog ons resort in Fiji wilden wijzigen, omdat ze van een agent ter plaatse hadden vernomen dat daar bij het hotel niet zoveel strand was. Kijk, dat is service en dat is best wat waard. Nou zijn wij geen strandmensen (waarom ga je dan naar Fiji zul je je afvragen), dus dat was verder geen probleem. En Fiji, tja, dat lag zo mooi op de route en als het kan, waarom dan niet, toch?

Voorlopig hebben we nog genoeg te lezen, want er zat per bestemming een uitgebreid verhaal bij met tips en informatie. Verder hebben we in bijna alle vluchten nog betere plekken weten te regelen, en de rest hopen we bij inchecken te kunnen doen, dus Mathijs kan zijn lange benen in ieder geval af en toe eens strekken. Nog 3 weken te gaan, het aftellen is begonnen!

Leesvoer

2010-11-06T13:42:00.000+01:00

Als wij op reis gaan zijn we altijd van tevoren al maanden bezig met inlezen. Want de voorpret is bijna zo leuk als echt op reis gaan. Voor de komende reis hebben we de volgende boeken ingeslagen:

- Hong Kong Encounter van Lonely Planet omdat ie lekker klein is en toch veel informatie bevat
- Capitool gids Nieuw Zeeland voor de mooie plaatjes
- Lonely Planet New Zealand voor de diepgang
- Nieuw Zeeland gids van Lannoo voor de auto en wandelroutes
- Kiwi's en kilometers van Polly Evans, een grappig reisverhaal

Nou moeten we alleen nog beslissen of we dit ook allemaal gaan meezeulen...

Beenruimte en bagage

2010-11-06T13:33:00.000+01:00

Vandaag zijn we even langs het reisbureau gegaan om te kijken of we voor de langere vluchten nog wat extra beenruimte konden bijboeken. Mathijs zit anders met z'n knieën in zijn nek en dat is voor zijn humeur niet echt bevorderlijk weet ik uit ervaring. Het blijkt dat KLM daar tegenwoordig een soort Comfort klasse voor heeft, dus voor het eerste stuk van Amsterdam naar Hong Kong was dat zo geregeld (met wat bijbetalen, dat dan weer wel). De meeste stukken vliegen we alleen met Air New Zealand dus dat was nog even afwachten, want daar moest over gebeld worden. We vinden het op zich niet erg om wat bij te betalen, maar het moet natuurlijk niet te gek worden, dus we hopen dat het mee zal vallen.
We blijken voor de eerste vlucht maar liefst 2 koffers per persoon à 20 kilo mee te mogen nemen, maar of dat voor de volgende vluchten ook geldt is onduidelijk, dus we gaan het risico maar niet nemen en hebben elk 1 koffer. Mathijs natuurlijk wel de zwaarste. :-) Wat in ieder geval ook mee gaat is de digitale fotolijst die we namens de vrienden aan Paul en Tan hebben gegeven en die niet meer in hun vele koffers paste. We hopen deze met kerst bij hen in Otautau zonder scheuren af te leveren. Zij zijn intussen alweer een paar dagen op de plek van bestemming en hoe het hen vergaat kun je hier lezen.

Oppas geregeld!

2010-10-24T14:31:00.001+02:00

Al een poosje zaten we met de vraag wat te doen met onze katten, maar dat is nu opgelost. We zijn hartstikke blij dat we voor de hele reis iemand hebben weten te vinden die op ons huis en de katten past. Dus, meneer de inbreker: het heeft geen zin om ons huis te bezoeken, want onze oppas lust je rauw! En onze katten kunnen ook gemeen uithalen. :-)

Welkom op ons reisblog

2010-10-17T17:47:00.000+02:00

Regelmatig gaan wij op reis en wat is er nou leuker dan je ervaringen met anderen delen. Daarom hebben we dit reisblog opgezet. De aanleiding hiervoor is de reis die we dit jaar gaan ondernemen in december 2010 en januari 2011. Dan zijn we namelijk vijf en halve week van huis en komen we achtereenvolgens in Hong Kong, Nieuw Zeeland, Fiji en Los Angeles, de hele wereld rond dus. Maar ook als we een andere reis ondernemen is het de bedoeling dat we er hier wat over delen, en het zou natuurlijk extra leuk zijn als jullie dan ook reageren.
Groot voordeel is ook nog dat we jullie bij thuiskomst niet urenlang hoeven te vervelen met allerlei verhalen, want die kennen jullie dan natuurlijk al! We hopen dat je ons blog af en toe eens bezoekt en zullen ons best doen er regelmatig iets op te schrijven. Veel leesplezier!